• shadiari

Άπειρο


από το μαθητή Άγγελο Κογκαλίδη, Α’ 4 Λ



Κάθε φορά που σκεπτόμαστε το άπειρο, μπορεί να το συγχέουμε με μια αόριστη ποσότητα της οποίας το μέγεθος έχει υπερβεί οποιοδήποτε όριο ή απλώς μια ποσότητα η οποία μεγαλώνει διαρκώς. Πάντα όμως, αυτή η ποσότητα μένει μικρότερη από αυτή που ονομάζουμε άπειρη. Γενικότερα, στην ιστορία του ανθρώπου, η πλήρης κατανόηση του απείρου μάς έχει απασχολήσει αμέτρητες φορές. Αποτελεί πρόκληση τόσο για θεολόγους όσο και για σύγχρονους φυσικούς, να αποφανθούν αναφορικά με το σχήμα, το μέγεθός του και φυσικά εάν συμπίπτει με τις μοντέρνες κοσμοθεωρίες ερμηνείας του σύμπαντος.

Η σύγχρονη φυσική ασχολήθηκε κατά κόρον με τη δημιουργία μιας θεωρίας που θα μπορούσε να εξηγήσει οποιοδήποτε φαινόμενο ακόμη και τη στιγμή της δημιουργίας σύμπαντος με ακρίβεια, η αποκαλούμενη «θεωρία των πάντων», αλλά όποιος επιστήμονας καταπιανόταν με αυτήν, οδηγήθηκε στην εμφάνιση μιας απάλειψης απάντησης (σημάδι λανθασμένης αντιμετώπισης).΄Ετσι ,για δεκαετίες οι επιστήμονες αφαιρούσαν πάντα το άπειρο μέρος από έναν υπολογισμό και θεωρούσαν μόνο ένα πεπερασμένο υπόλειμμα ως καρποφόρο αποτέλεσμα. Όλα άλλαξαν όταν το μακρινό 1982 οι θεωρίες των υπερχορδών υιοθετήθηκαν από μια μερίδα επιστημόνων . Όμως, τι είναι αυτή η θεωρία και πώς κατάφερε να ελαχιστοποιήσει το πρόβλημα με την εμφάνιση φυσικών άπειρων;

Η θεωρίες αυτές είναι μοντέλα φυσικής όπου τα θεμελιώδη δομικά στοιχεία είναι μονοδιάστατα εκτεταμένα αντικείμενα (χορδές).Τα προβλήματα και οι ανωμαλίες που προέκυπταν μέχρι εκείνη την περίοδο δεν υπάρχουν πλέον λόγω της σημειακής φύσης των αντικειμένων.

Οι κοσμολόγοι από την αντίθετη πλευρά, τείνουν να αντιμετωπίζουν το άπειρο με περισσότερη σοβαρότητα και διάθεση να το ερμηνεύσουν, ακόμη και εάν αυτό μπορεί να καταστρέψει τα θεμέλια της σύγχρονης φυσικής. Η ενσωμάτωση του απείρου στις διάφορες κοσμοθεάσεις έχει αρκετή ποικιλία: κάθε φορά που αναφερόμαστε σε άπειρο ή πεπερασμένο σύμπαν, πρόκειται να υπάρξει άπειρη μελλοντική εξέλιξη ακόμη και εάν η περιεκτικότητα του σύμπαντος είναι άπειρη; Πιο συγκεκριμένα, μια αξιοσημείωτη περίπτωση που προβλέπεται πρακτικά από την Θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Einstein, αλλά ούτε ο ίδιος δεν πίστευε και αρνούνταν να αποδεχθεί την ύπαρξη τους, είναι οι μελανές οπές. Αλλά τι σχέση μπορεί φαινομενικά να έχει μια μελανή οπή με το άπειρο; Αρχικά, λοιπόν, όταν μεγάλα άστρα εξαντλούν τα ενεργειακά τους αποθέματα κυρίως σε H2,τότε οι βαρυτικές δυνάμεις ουσιαστικά συμπιέζουν το άστρο και δημιουργείται μια κατάσταση άπειρους πυκνότητας σε πεπερασμένο χρόνο. Ένα μοναδικό σημείο για τις στατικές μελανές οπές, η «μοναδικότητα» και ο «ορίζοντας γεγονότων», δηλαδή ένα όριο απτό το οποίο και πέρα δεν μπορεί να ξεφύγει ούτε το φως (φωτόνια).ια αυτό τον λόγο δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε μια μαύρη τρύπα αλλά μπορούμε να την ανιχνεύσουμε με βάση κάποιο άλλο αντικείμενο ως μέτρο σύγκρισης ή ακόμη και με την στρέβλωση του χώρου (και του χρόνου )που προκαλεί. ‘Αραγε στο κέντρο μιας μελάνης οπής θα μπορούσαν να συμβαίνουν καταστάσεις πραγματικού απείρου;

Στην ίδια πλευρά με τους κοσμολόγους τάχθηκαν και οι μαθηματικοί. Πριν περίπου ενάμιση αιώνα, γεννήθηκε στην Ρωσία ένας άνθρωπος ο οποίος έμελε να γίνει από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς. Ο νεαρός George Cantor, θέλοντας να δώσει τέλος στα μαθηματικά παράδοξα του απείρου που προϋπήρχαν ακόμη και από την Αρχαία Ελλάδα με τον Ζήνωνα. Έτσι λοιπόν, προσπάθησε να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα όπως: Πώς καθορίζεται μια συλλογή από άπειρα ή ακόμη εάν υπάρχουν διαβαθμίσεις του απείρου; Μεγαλύτερη σύλληψη δεν υπήρχε εκείνο τον αιώνα πριν αυτή του Cantor.Αυτό συνέβαλε καθοριστικά στην αρνητική κριτική που έλαβε από την τότε επιστημονική κοινότητα. Λιγα χρόνια αργότερα κατέληξε να νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική, ενώ στο τέλος της ζωής του πέθανε πάμπτωχος χωρίς ίχνος αναγνώρισης. Σημερα, πλέον, η συμβολή στα μαθηματικά αναγνωρίζεται παγκόσμια και πολλοί μαθηματικοί κλάδοι βασίστηκαν πάνω σε αυτά τα θεμέλια που τέθηκαν από τον Cantor.

Συμπερασματικά, μετά από αυτήν την κατηγοριοποίηση των επιστημών με βάση την ερμηνεία του απείρου, προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: «Υπάρχει κάποιο ανώτερο άπειρο

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου