• shadiari

Έλληνες Εβραίοι κ΄ Ολοκαύτωμα

από το μαθητή Άγγελο Κογκαλίδη, Α’4 Λ


Ως ελληνικός λαός οφείλουμε να αναγνωρίζουμε και να τιμούμε κάθε χρόνο την μνήμη των Εβραίων αλλά πολύ περισσότερο των Εβραίων που έζησαν στην χώρα μας καθώς διώκονταν από τα Γερμανικά στρατεύματα. Κάθε χρόνο η ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος η οποία προτάθηκε από τον ΟΗΕ είναι η 27η Ιανουάριου κατά την οποία πολιτικοί ηγέτες αλλά και άνθρωποι του πνεύματος αποδίδουν φόρο τιμής στα ατελείωτα θύματα της Ναζιστικής παραφροσύνης.

Οι πρώτες εβραϊκές κοινότητες συναντώνται στον ελλαδικό χώρο από τό πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Με την πάροδο των αιώνων ενσωματώνονται στην ελληνική κοινωνία και συμβιώνουν αρμονικά με τους σύνοικους ελληνικούς πληθυσμούς. Επηρεασμένοι από τον ελληνικό πολιτισμό υιοθετούν την ελληνική γλώσσα και διαμορφώνουν έναν εθιμικό κώδικα με εμφανείς επιρροές της ελληνικής κουλτούρας. Διατηρούν, ωστόσο την ιουδαϊκή θρησκεία τους. Αυτοί οι πληθυσμοί ονομάστηκαν Ρωμανιώτες Εβραίοι.

Στα τέλη του 15ου αιώνα μ.Χ. δεκάδες χιλιάδες Εβραίων διωγμένοι για θρησκευτικούς λόγους από την Ιβηρική Χερσόνησο (κυρίως από την Ισπανία και δευτερευόντως από την Πορτογαλία), βρίσκουν άσυλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πρόκειται για τους λεγόμενους Σεφαραδίτες Εβραίους οι οποίοι μεταφυτεύουν στην Ανατολή τον υλικό και πνευματικό πολιτισμό τους, διατηρώντας την ισπανοευρωπαική γλώσσα τους, τη Λαντινο, και όντας ισχυροί πολιτισμικά με την πάροδο του χρόνο αφομοιώνουν τους Ρωμανιώτες Εβραίους. Πόλεις με μαζικές εγκαταστάσεις Σεφαραδιτών, ήταν η Θεσσαλονίκη, η Ρόδος, η Κωνσταντινούπολη και η Σμύρνη.

Με την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους το 1832 αναγνωρίστηκαν στους Εβραίους ίσα πολιτικά δικαιώματα με τους υπόλοιπους Έλληνες. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους ζούσαν περίπου 100.000 Εβραίοι (10^5 Εβραίοι). Σταδιακά και με το ξέσπασμα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί-Ναζί κατακτητές μέσω μιας μεθοδευμένης προπαγάνδας καλλιεργούν ένα ιδιαίτερο αντισημιτικό κλίμα στη γερμανική γνώμη. Αν οι Άριοι Γερμανοί πατριώτες βρίσκονται στη κορυφή της φυλετικής πυραμίδας, τότε οι Εβραίοι είναι υπάνθρωποι, δηλαδή μια φυλή κατώτερη από την ίδια την κατηγορία «άνθρωπος».Οι φυλετικές σπουδές και οι βιολογικές θεωρίες περί ευγονικής προσπαθούσαν να επιστημονικοποιήσουν την ανάγκη διατήρησης της «φυλετικής καθαρότητας» της άριας φυλής και συνακόλουθα να νομιμοποιήσουν την απομάκρυνση και την εξουδετέρωση των κατώτερων φυλετικά ή ελαττωματικών βιολογικά ατόμων- ομάδων. Έτσι, όχι μόνο οι Εβραίοι αλλά και τα άτομα με ιδιαίτερες ανάγκες σύντομα στοχοποιούνται, απομονώνονται και διώκονται από τους Ναζί ολοένα και περισσότερο. Η εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση του Γ΄ Ράιχ στέρησε ουσιαστικά με τους νόμους της Νυρεμβέργης το 1935 από τους Εβραίους όλα τα δικαιώματα ενός πολίτη και τελικά μέχρι και την ιθαγένειά τους.

Κατά την λεγόμενη «Νύχτα Των Κρυστάλλων» (Νοέμβριος ΄35) ξέσπασαν σε όλη την επικράτεια του Γ’ Ράιχ επιθέσεις, λεηλασίες και καταστροφές κατά εβραϊκών συνοικιών, επιχειρήσεων, συναγωγών και οικογενειών από μέλη της ναζιστικής νεολαίας και των SS με την ανοχή της αστυνομίας.

Παράλληλα ξεκινούν ειδικά προγράμματα ευθανασίας (με την ονομασία Τ4) όπου θανατώνονταν από ναζί γιατρούς άνθρωποι με ιδιαίτερες ανάγκες. Επίσης διώχθηκαν και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης Ρομά, ομοφυλόφιλοι, κομμουνιστές και άλλοι αντιφρονούντες προς το ναζισμό. Την ίδια πολιτική υλοποίησαν οι ναζί και στις χώρες κατοχής τους . Έτσι οι Έλληνες Εβραίοι δεν εξαιρέθηκαν. Μερικά από τα μέτρα που επιβλήθηκαν στους Εβραίους ήταν : η υποχρέωση να φορούν όλοι το κίτρινο αστέρι, η κατοχή ειδικών ταυτοτήτων και η σήμανση των εβραϊκών καταστημάτων, η απαγόρευση χρήσης μέσων μαζικής μεταφοράς και η κατάσχεση τηλεφωνικών συσκευών και ραδιοφώνων, η μετακίνηση και ο εγκλεισμός των Εβραίων σε προκαθορισμένες συνοικίες, τα λεγόμενα Γκέτο.

Όπως ήταν φυσικό τα μέτρα αυτά γέννησαν το φόβο των Εβραίων που θέλησαν να κρυφτούν για να προστατευτούν. Πολλές οικογένειες βρήκαν καταφύγιο σε σπίτια απλών ανθρώπων ακόμη και διαφορετικής θρησκείας, όπως η οικογένεια της Άννας Φρανκ. O διωγμός του εβραϊκού στοιχείου, που είχε αναχθεί σε «εβραϊκό ζήτημα» για τους ναζί περνάει σε άλλο επίπεδο με την οργάνωση και την εφαρμογή του σχεδίου της λεγόμενης «Τελικής Λύσης». Τον Ιανουάριο του ΄42, υψηλόβαθμοι αξιωματικοί των SS, αξιωματούχοι Υπουργείων και του ναζιστικού κόμματος συναντήθηκαν στο Βανζέε (προάστιο του Βερολίνου) και μεθόδευσαν τις λεπτομέρειες της «Τελικής Λύσης», οργανώνοντας την εξολόθρευση 11 εκατομμυρίων Εβραίων της Ευρώπης. Η σύσκεψη έγινε υπό τον Ράινχαρντ Χάινριχ, υπεύθυνο του Κεντρικού Γραφείου Ασφάλειας του Ράιχ (RSHA). Παρών ήταν και ο Άντολφ Άιχμαν, αρμόδιος για τα «εβραϊκά ζητήματά» στο προαναφερθέν γραφείο. (Ο Άιχμαν συνελήφθη μεταπολεμικά δικάστηκε το 1961 στο Ισραήλ ,καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εκτελέστηκε.)

Εργαλείο εφαρμογής αυτής της πολιτικής εξόντωσης έγιναν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που ανάχθηκαν σε εργοστάσια θανάτου αξιοποιώντας την τεχνολογία ως μέσο μαζικής δολοφονίας ανθρώπων. Τα στρατόπεδα εξόντωσης (αναφέρονται ενδεικτικά : Mαιντάνεκ 350.000 νεκροί, Σέλμνο 300.000, Μπέζεκ 550.000, Τρεμπλίνκα 750.000, Άουσβιτς -Μπιρκενάου 1.500.000), αποτέλεσαν μια μοναδική εγκληματική καινοτομία που ανήκει ολοκληρωτικά στο ναζιστικό καθεστώς και τα διαφοροποιεί από κάθε ιστορικό προηγούμενο, γράφοντας τη μελανότερη σελίδα της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η επιστροφή των Εβραίων στην Ελλάδα πέρασε απαρατήρητη, καθώς η χώρα τότε βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο. Ήδη από το 1945 είχαν ψηφιστεί νόμοι για την απόδοση των εβραϊκών περιουσιών αλλά υπήρξαν ερωτηματικά για την τήρησή τους. Παράλληλα ιδρύθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν κοινοτικά ιδρύματα για την υποστήριξη επιζώντων του Ολοκαυτώματος. Ένα μεγάλο μέρος των Ελληνοεβραίων αποφάσισε να μεταναστεύσει στις Η.Π.Α και στο νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ.

Το κράτος του Ισραήλ το 1953 αναγνώρισε επίσημα τον όρο «Δίκαιοι των Εθνών» ως τίτλο τιμής για τους «υψηλόφρονες δίκαιους που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να σώσουν Εβραίους». Πολλοί Έλληνες τιμήθηκαν με αυτόν τον τίτλο. Θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή και των οικογενειών τους, προκειμένου να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη, πρόσφεραν καταφύγιο στους πληγέντες από το ναζισμό Εβραίους.

Ασφαλώς διώξεις εθνοφυλετικών ή θρησκευτικών ομάδων έχουν συμβεί και στο παρελθόν και πιθανόν να συμβαίνουν και στο παρόν μας. Ωστόσο, ο όρος «γενοκτονία» έχει υιοθετηθεί και προσδιοριστεί νομικά από το Διεθνές Δίκαιο του ΟΗΕ μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πολιτική αναγνώριση μιας γενοκτονίας είναι ζήτημα πολύπλοκης διαπραγμάτευσης και ενίοτε διεθνών αντιπαραθέσεων. Για παράδειγμα ,η γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων αναγνωρίστηκε από το ίδιο το Ελληνικό κράτος πολλές δεκαετίες αφότου συνέβη, δηλαδή μετά το 1994.

Το Ολοκαύτωμα των Εβραίων είναι το μεγαλύτερο έγκλημα του 20ουαιώνα και το μεγαλύτερο ομαδικό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η θλιβερή μοναδικότητά του στην ιστορία δεν προέρχεται μόνον από τον μεγάλο αριθμό των θυμάτων που αφανίστηκαν κατά την πραγμάτωση μιας παράφρονος «φυλετικής ιδεολογίας». Το Ολοκαύτωμα δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία ως προς τη σύλληψη της ιδέας ,την προμελέτη, τη μέθοδο, την εκτέλεση. Η εξόντωση των Εβραίων δεν ήταν απλά μια σειρά από έκτροπα και βιαιοπραγίες, δεν ήταν ένας ξαφνικός διωγμός ή πογκρόμ, δεν είχε πολιτικά αίτια ,δεν αφορούσε εδαφικές διεκδικήσεις .

Η «Τελική Λύση» ήταν ένα σχέδιο πλήρως οργανωμένο, που εφαρμόστηκε με βάση τον ψυχρό υπολογισμό κατά τις διαταγές ενός επίσημου κράτους και από τα μέλη ενός λαού που αυτοανακηρύχθηκε το «καθαρότερο φυλετικά» έθνος στην ιστορία του πολιτισμού.

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου