• shadiari

Η Άλωση της Πόλης από τους Τούρκους

από τη μαθήτρια Κάτια Δουκέρη, Β1’ Λ



Στις 29 Μαΐου του 1453, η Κωνσταντινούπολη παρά την ηρωική αντίσταση των ολιγάριθμων υπερασπιστών της, έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Ακολούθησαν φοβερές σφαγές και λεηλασίες. Αυτό επιτάχυνε την πτώση και των υπόλοιπων ελεύθερων περιοχών. Τελευταία η Τραπεζούντα υπέκυψε στους Οθωμανούς το 1461. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν υπήρχε πια.

Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα ήταν αρκετοί. Αρχικά, ως σημαντικότερος από αυτούς θεωρείται η βαριά φορολογία που επιβαλλόταν στους οικονομικά αδύνατους και, γενικότερα, η πολύχρονη οικονομική κρίση που είχε πλέον εξασθενήσει τον βυζαντινό λαό. Αυτό φυσικά, είχε ως άμεσο αποτέλεσμα τον ελλιπή εφοδιασμό του στρατεύματος λόγω της έλλειψης βασικών πόρων, και επομένως υπήρχε μια δυσαναλογία μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεων του Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου και του Μωάμεθ Β’, καθιστώντας πολύ δύσκολη έως και αδύνατη την υπεράσπιση της Πόλης. Επιπλέον, ο στρατός, όπως και η διοίκηση, αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από ξένους μισθοφόρους. Το γεγονός αυτό, αποδυνάμωσε το ελληνικό κράτος και περιόρισε την ισχύ του, ενώ ακόμη το ελληνικό έθνος είχε αλλοιωθεί. Παράλληλα, συχνά ξεσπούσαν αναταραχές λόγω θρησκευτικών αντιθέσεων, πράγμα που έπληττε τη συνοχή της αυτοκρατορίας και δίχαζε τον λαό. Επιπρόσθετα, να σημειωθεί ότι η εξωτερική βοήθεια ήταν περιορισμένη. Η στήριξη που έλαβε το κράτος από τις δυτικές χώρες ήταν μηδαμινή απέναντι σε αυτό που είχε πραγματικά ανάγκη. Τέλος, απαραίτητο είναι να αναφερθεί και η άνιση κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα δύο κράτη: το Βυζάντιο ήταν εξασθενημένο από τις συνεχείς απειλές και επιδρομές ξένων λαών και ιδιαίτερα από την πρώτη άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους (13 Απριλίου 1204), ενώ στο κράτος των Μωαμεθανών σχεδίαζε για χρόνια αυτή την άλωση και είχε απαλλαχθεί από οποιουδήποτε είδους απειλές, ώστε να αφοσιωθεί πλήρως στους σχεδιασμούς του, με αποτέλεσμα την πλήρη οργάνωση, με μικρές πιθανότητες αποτυχίας.


2 views0 comments