• shadiari

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή..

Γιάννης Νταουλτζής, Φιλόλογος Εκπαιδευτηρίων Δούκα


Επειδή η αγάπη για την ποίηση δεν αφορά μόνο τους φιλολόγους αλλά όλους μας, πόσο μάλλον τους μαθητές μας, ο φιλόλογος του Λυκείου μας Γιάννης Νταουλτζής,  επέλεξε ποιήματα και αποσπάσματα ποιημάτων με θέμα την ποίηση (το ρόλο της ποίησης, τη διαδικασία σύνθεσης ενός ποιήματος κ.λπ.), τα οποία -με ιδιαίτερη χαρά- παρουσιάζουμε στην εφημερίδα μας.


Καλή ανάγνωση!



Όπως  γράφει και ο ποιητής Γιώργης Παυλόπουλος

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.



Νικηφόρος Βρεττάκος

Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε, δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω. Αυτά τα χωράφια δε θα ’ταν δικά μου. Ενώ τώρα ευτύχησα να ’χω μηλιές, να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου, να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο, η έρημός μου λαό, τα περιβόλια μου αηδόνια. […] Κι έχω ακόμη καιρό! Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε. Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι ο κλήρος μου μεγαλώνει.



Κώστας Καρυωτάκης

…η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Τίτος Πατρίκιος

Οι στίχοι: σαν τα παιδιά! Μέσα στα σπλάχνα μεγαλώνουν, με μυστικούς θορύβους, πονάνε μέσα μας, αρρωσταίνουν, παίρνουν απρόσμενα τ΄ ανάστημά τους, μια μέρα σηκώνουνε κεφάλι ενάντια σε σένα που τους γέννησες- όσο να φύγουν κάποτε οριστικά και να μην είναι πια δικοί σου μόνο….

Γιώργος Σαραντάρης

«Δεν είμαστε ποιητές», σημαίνει: φεύγουμε,

σημαίνει: εγκαταλείπουμε τον αγώνα,

παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους,

τις γυναίκες στα φιλιά του ανέμου

και στη σκόνη του καιρού!

Σημαίνει πως φοβούμαστε

και η ζωή μας έγινε ξένη,

ο θάνατος βραχνάς!


Βλαδίμηρος Μαγιακοφσκι,

(Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

Τη σκέψη σας που νείρεται πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές σ’ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο, εγώ θα την τσιγκλάω επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου. Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα ως να χορτάσω χλευασμό. Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας. Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο, ωραίος τραβάω, τραβάω εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.

Εσείς οι αβροί!… Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα. Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.

Όμως εσείς, θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ, τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω, έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα; Ελάτε να σας δασκαλέψω, εσάς τη μπατιστένια απ’ το σαλόνι, εσάς την άψογο υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων κι εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα-ήρεμα τα χείλη σας σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού μαγειρικής.

Θέλετε θα ‘μαι ακέραιος, όλο κρέας λυσσασμένος -κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός- θέλετε- θα ‘μαι η άχραντη ευγένεια -όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου