• shadiari

Θέλω να ζήσω!

από το μαθητή Άγγελο Κογκαλίδη, Α’ 4 Λ


23 Δεκεμβρίου: Όχι τώρα μπαμπά! Όχι ! Φοβάμαι! Που θα πάμε; Δεν έλαβα ποτέ απάντηση από τον πατέρα μου. Ένιωθα τον φόβο του μπαμπά μου όσο ποτέ και αυτό με φόβιζε περισσότερο. Εκείνη την νύχτα επαναλάμβανα το ”φοβάμαι” συνεχώς μέχρι να χάσει αυτήν ανεξίτηλη χροιά που θα σε κάνει να το θυμάσαι για το υπόλοιπο της ζωής. Ξαφνικά, αισθάνθηκα την τρυφερή αγκαλιά του να με ακουμπάει και να χάνομαι μέσα στον αέναο κύκλο των εποχών. Έτσι δεν θα τον έχανα ποτέ,σκέφτηκα,κλείνοντας τα μάταια μου.

24 Δεκεμβρίου: Κρυώνω! Διψάω η φωνή εντάθηκε, και μια τρίτη φωνή ύστερα πεινάω! Όλοι ήμασταν στοιβαγμένοι δίχως αποσκευές,δίχως υπάρχοντα! Αυτό μας έκανε περονιάζουμε ακόμη περισσότερο.Μας πόναγε η στέρηση.Μας πόναγε αλλά δεν το παραδεχόσασταν.Αλλα εμείς έχουμε μάθει να αξιοποιούμε όσα δεν χωράνε σε μια βαλίτσα,έχουμε μάθει ξέρετε να αγαπάμε,να ευχαριστούμε,να πράττουμε.Μα όσο παιρνουσε η ώρα όλα αυτά χανόντουσαν,όσο παιρνουσε η ώρα το κρύο τρύπωνε ύπουλα στα κόκαλα μας γιατί και εμείς άνθρωποι ήμαστε. Πλεον, οι λέξεις έβγαιναν δύσκολα, οι σκέψεις μουδιασμένες απτό κρύο χάνονταν μια-μια.Τοις αποχαιρετούσαμε σαν άνθρωποι!

Σε εκείνο το ταξίδι κανείς δεν τόλμησε να με κοροϊδέψει για τις αδυναμίες μου. Ξέρετε γιατί, γιατί όλοι προσερχόντουσαν για την ζωή τους, όλοι έμαθαν σε κοινό το ταξίδι να σκέφτονται όλοι έμαθαν να αγαπάνε αυτό το τόσο περίεργο πλάσμα τον άνθρωπο μέσα από τον θάνατο.Συγγνωμη.Συγγνωμη για όλα, είπαμε και πιασμένοι χέρι-χέρι κλείσαμε τα μάτια και νιώσαμε επιτέλους μια δόση ελευθερίας !

«Ανήμερα Χριστουγέννων,οι καμπάνες χτύπησαν πένθιμα. Οι παιδικές φωνές έβγαλαν και το τελευταίο βογκητό, αλλά δεν ακούστηκε τίποτα. Μονάχα η ηχώ των άψυχων σωμάτων να βουλιάζουν μέσα στη Γη. Όσο πιο πολύ βουλιάζαμε τόσο περισσότερο ακουγόταν. Θέλω να ζήσω! Θέλω να ζήσω! Ώσπου ο ήχος έγινε εκκωφαντικός και τον αισθάνθηκαν όλοι.Και η πλάση πόνεσε και σκοτείνιασε για πάντα»

«Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα τύχει να πέσει στα χέρια κάποιου κάποτε και θα διαβαστεί και επιτέλους κάποιος θα μπορέσει να αισθανθεί έστω και για ένα λεπτό όπως νιώθουμε και εμείς μια ζωή,διωγμένοι, φοβισμένοι, αδικημένοι …» Ευχήθηκα πριν από πολλά πολλά χρόνια…

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου