• shadiari

Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε μια κοινωνική,διεθνή τάξη...

από το μαθητή Βασίλη Ζώτο, Ι.Β.1



Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι μια Συνθήκη η οποία μέχρι σήμερα ακολουθείται και εκτιμάται δεόντως από ένα μεγάλο ποσοστό του πλανήτη μας. Το έγγραφο αυτό, προωθεί τις ελευθερίες αλλά και τις υποχρεώσεις που κάθε άτομο πρέπει να ακολουθεί, καθώς επίσης και τις απαραίτητες προϋποθέσεις που πρέπει να τεθούν για μια αρμονική και φιλική συνύπαρξη ανάμεσα στους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν, το 28ο άρθρο, το οποίο υποστηρίζει πως «Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε μια κοινωνική, διεθνή τάξη, όπου

τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που αναφέρονται στην παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να υλοποιούνται σε όλη τους την έκταση», κρίνεται υψηλής σημασίας για την ορθή λειτουργία της κοινωνίας μας. Περικλείοντας έτσι όλα τα άρθρα που αναφέρονται σε αυτό

τον ακρογωνιαίο λίθο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατά πόσο ακολουθείται στη σημερινή εκμοντερνισμένη και ευάλωτη εποχή αυτό το μοντέλο της εμμελούς κοινωνίας;

Είναι αλήθεια πως καθημερινά μένουμε έκπληκτοι από κτηνώδεις συμπεριφορές ή συμβάντα που επηρεάζουν την ομαλή εξέλιξη της ζωής των συνανθρώπων μας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών των απάνθρωπων πράξεων είναι η χρήση βασανιστηρίων σαν πειθαρχικό μέσο σε φυλακισμένους και όχι μόνο. Σύμφωνα με το 5ο δικαίωμα αυτής της Διακήρυξης, «Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή σε σκληρή, απάνθρωπη, ταπεινωτική μεταχείριση ή ποινή», απαγορεύοντας πλήρως τη χρήση βασανιστικών μέσων σε οποιαδήποτε περίπτωση. Δυστυχώς όμως, ακόμη και στην

πρωτοποριακή κοινωνία την οποία ζούμε, αυτό το φαινόμενο συνεχίζει να υπάρχει σε τρομακτικούς ρυθμούς. Συγκεκριμένα, το 1994, περισσότεροι από 4.000 κρατούμενοι ανέφεραν ότι είχαν υποστεί βασανιστικές τεχνικές κατά τη διάρκεια της φυλάκισής τους. Παρόλο που αυτό το νούμερο αρχίζει και μειώνεται, ιδιαίτερα την τελευταία

δεκαετία, παρόμοια συμβάντα τα οποία δεν διαδίδονται και, επομένως, δεν καταμετρώνται, εμφανίζονται συνεχώς. Ένα παράδειγμα το οποίο έχει λάβει τρομερή έκταση και γνώση από τους πολίτες του κόσμου είναι οι αμερικανικές Φυλακές του Γκουαντάναμο. Οι συγκεκριμένες Φυλακές δημιουργήθηκαν το 2002 από τον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ Μπους, και παρά τις προσπάθειες του πρώην προέδρου Μπαράκ Ομπάμα λειτουργούν μέχρι σήμερα παρά την καθαρή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Αμνηστία. Συνεχίζοντας, κάτι αρκετά συνηθισμένο στην πατρίδα μας είναι

τα ρεύματα των μεταναστών, και ειδικότερα το τελευταίο που ξεκίνησε το 2011 λόγω του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Διαβάζοντας το 13ο άρθρο της ίδιας σύμβασης καταλαβαίνουμε πως ο άνθρωπος έχει την απόλυτη ελευθερία να καθορίσει ο ίδιος πού θα διαμείνει και θα μεταναστεύσει, χωρίς κανένα περιορισμό. Κάτι τέτοιο, όμως, παραβιάζεται συχνά από πολλές χώρες στον κόσμο, χωρίς καμία κύρωση ή παρέμβαση από φορείς όπως η Διεθνής Αμνηστία, ώστε να συνετίσουν και να ενισχύσουν την ανάλογη χώρα. Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση του κράτους της Ουγγαρίας, το οποίο έκλεισε τα σύνορά

του κατά τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης, επιτρέποντας μόνο σε 3.300 μετανάστες συνολικά να μείνουν στη χώρα. Σε σύγκριση με τους 1.000.000 πρόσφυγες που πέρασαν από το δικό μας κράτος, με σχεδόν τους μισούς να μένουν και να αναζητούν άσυλο, οι κινήσεις της Ουγγαρίας ήταν ναι μεν σωστές για την ασφάλεια των ίδιων των

πολιτών της, αλλά άκρως επώδυνες τόσο για τους ανθρώπους που ζητούσαν υπεράσπιση όσο και για τα κράτη γύρω απ’ αυτή.

Επιπρόσθετα, άλλο ένα θέμα που έχει απασχολήσει τις κοινωνίες ανά τον κόσμο είναι και αυτό της θανατικής ποινής. «Η εσχάτη των ποινών», όπως συχνά αποκαλείται, αν και έχει καταργηθεί από την πλειοψηφία των κρατών, είναι ακόμη παρούσα ως νόμιμη ποινή από

αρκετές υπερδυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες η αφαίρεση της ζωής λόγω σοβαρής παραβίασης του νόμου, συνήθως ανθρωποκτονιών, έφτασε τις 35 το 2014, ένα νούμερο που αντικειμενικά μπορεί να φαίνεται μικρό, αλλά αποκτά τεράστια έκταση όταν αφορά ανθρώπινες ζωές. Επιπλέον, αυτή η τεχνική έχει προβεί μοιραία, καθώς πολλές φορές, μετά την εκτέλεση των «εγκληματιών», έχει ανακαλυφθεί ότι, τελικά, δεν ήταν αυτοί οι υπαίτιοι του εγκλήματος, έχοντας χάσει τη ζωή τους αδίκως. Ως

αποτέλεσμα, αυτές οι κυρώσεις όχι μόνο δε θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται στο Σύνταγμα οποιασδήποτε χώρας, αλλά και θα έπρεπε να διώκονται διεθνώς έχοντας ως γνώμονα το 3ο δικαίωμα περί ζωής.

Κλείνοντας, ο ρόλος των γυναικών σε πληθώρα χωρών, δυστυχώς, είναι ακόμα αρκετά υποβαθμισμένος. Σε πολλές αφρικανικές χώρες, για παράδειγμα, τα νέα κορίτσια δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες όπως οι αδερφοί ή οι φίλοι τους όσον αφορά την εκπαίδευση. Σε χώρες

όπως η Κένυα, μόνο 7 κορίτσια στα 10 αγόρια έχουν τη δυνατότητα να φοιτήσουν στο Δημοτικό. Παραλλήλως, η κατάσταση επιδεινώνεται στον τομέα της Πολιτικής και της Διακυβέρνησης, καθώς οι γυναίκες είτε δεν εκπληρώνουν τις απαιτήσεις του επαγγέλματος είτε βρίσκονται σε ανδροκρατούμενες κοινωνίες που δεν τις επιτρέπουν να αναλάβουν τα ηνία της χώρας τους. Ως φυσικό επακόλουθο, η Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παραβιάζεται για άλλη μια φορά, καθώς και το άρθρο 21 επικαλείται τη δίκαιη και μοιρασμένη διακυβέρνηση μιας χώρας, κάτι το οποίο δεν ακολουθείται αν το γυναικείο φύλο δεν λαμβάνει άμεση δράση στην πολιτική.

Εν κατακλείδι, παρόλο που τα Ηνωμένα Έθνη φρόντισαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις και τις υποχρεώσεις που εμείς οι άνθρωποι πρέπει να πληρούμε για να είμαστε ελεύθεροι, δε χρησιμοποιούν όλοι τους τη δύναμη για να εξασφαλίσουν την τήρησή

τους. Δυστυχώς, στον σημερινό μας κόσμο, συναντούμε ποικίλες δυσκολίες που, είτε μικρές είτε μεγάλες, συσσωρεύονται σε ένα μεγαλύτερο πλαίσιο, που είναι πιο δύσκολο να επιλυθεί. Για αυτό, ήρθε η ώρα για εμάς, τη νέα γενιά, να επέμβουμε, να ξεκαθαρίσουμε αυτό

το τοπίο και να δημιουργήσουμε έναν κόσμο στον οποίο πραγματικά

αξίζει να ζούμε. Ήρθε η στιγμή που πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και με την πρωτοπορία και ευστροφία που μας χαρακτηρίζει, να αποκτήσουμε φωνή. Φωνή, για όλους αυτούς που πολέμησαν, πολεμούν και θα πολεμούν για μια καλύτερη ζωή. Και

όλοι μαζί, ενωμένοι, να ακολουθήσουμε τα λόγια του ειρηνοποιού Μαχάτμα Γκάντι: «Τη μέρα που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη».

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου