• shadiari

Κακοποίηση στα ιδρύματα

από τις μαθήτριες Ελεάνα Κοντογιάννη Α’ 4 Λ και Ειρήνη Δημαρά Α’ 3 Λ


Μία αλήθεια που αποσιωπάται και δε δημοσιοποιείται -πάντα- στην ελληνική πραγματικότητα είναι η κακοποίηση που γίνεται μέσα στα Ιδρύματα από τους ανθρώπους που θα έπρεπε να φροντίζουν τα ευάλωτα παιδιά που ζουν σε αυτά.

Ψυχικά τραυματισμένα παιδιά που δεν έχουν πού να απευθυνθούν απωθούν τα αρνητικά συναισθήματα που τους προκάλεσαν οι τραυματικές εμπειρίες που απέκτησαν χωρίς τη θαλπωρή της οικογένειας. Οι τραγικές αυτές εμπειρίες που βίωσαν, βαθιά χαραγμένα στη μνήμη τους και στην καρδιά τους, θα τους κυνηγούν σε όλη τους τη ζωή. Από την άλλη πλευρά, οι εργαζόμενοι στα ιδρύματα κρατούν το στόμα τους κλειστό φοβούμενοι μη χάσουν τη δουλειά τους. Ξεχασμένα παιδιά και ευθυνόφοβοι φροντιστές: μια συνταγή καταστροφική για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη την πρόνοια περισσότερο από τον καθένα. Στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, δεν έχουν εφαρμοστεί ειδικά προγράμματα με πρωτοβουλία δημόσιων υπηρεσιών, μη κυβερνητικών οργανώσεων, ερευνητικών ιδρυμάτων τα οποία να αφορούν στο θέμα της πρόληψης και αντιμετώπισης φαινομένων σεξουαλικής παρενόχλησης- κακοποίησης παιδιών κατά τη διάρκεια της διαμονής τους σε κέντρο παιδικής προστασίας (ίδρυμα).

Την ίδια ώρα είναι απίστευτα θλιβερό το πόσο αυτά τα παιδιά έχουν αποδεχθεί την τύχη τους, καθώς η πλειονότητα των θυμάτων δεν αναγνωρίζει κάποια αδικία, λέγοντας «ό,τι έγινε έγινε, ήταν το πεπρωμένο μου». Ακόμη και αυτοί που αναγνωρίζουν την αδικία δεν ενδιαφέρονται να αναζητήσουν δικαιοσύνη. Η σκέψη τους συνοψίζεται στο ότι είναι μάταιο και τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που έγινε.

Το πρόγραμμα Υποστήριξης Ενήλικων Θυμάτων Παιδικής Κακοποίησης έκανε έρευνα σε δομές φιλοξενίας, που διήρκησε δύο χρόνια και πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα και τη Ρουμανία. Η έρευνα είχε στόχο μεταξύ άλλων τη βελτίωση των μέτρων παιδικής προστασίας και την παροχή υποστήριξης σε ενηλίκους που κακοποιήθηκαν.

Στην Ελλάδα η έρευνα του SASCA συνάντησε αρκετά εμπόδια. Οι συμμετέχοντες που εξαρτώνται ακόμη από το ίδρυμα ήταν καχύποπτοι και φοβισμένοι και χρειάστηκαν πολλές συζητήσεις- διαβεβαιώσεις προκειμένου να συμμετάσχουν. Από την άλλη πλευρά, οι ενήλικες που έχουν αποδεσμευτεί από το ίδρυμα έχουν αποδεχτεί τις τραυματικές εμπειρίες τους από το παρελθόν και παράλληλα προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα βιώματά τους.

Η πλειονότητά τους πάντως, σύμφωνα με την έρευνα, απωθεί τα αρνητικά συναισθήματα, ενώ ορισμένοι προσπαθούν να αποκαταστήσουν το παρελθόν τους πηγαίνοντας ακόμη και τώρα σε ιδρύματα και φροντίζοντας παιδιά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ύπαρξης βίας στα ιδρύματα:

Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθήνας καταδίκασε τον πρώην Πρόεδρο του Οικοτροφείου Πειραιά «Παιδικό Σπίτι», Κωνσταντίνο Λαλαούνη, σε ποινή 40 ετών χωρίς αναστολή, όταν τον έκρινε ένοχο για τα κακουργήματα της κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση αποπλάνησης ανηλίκων και κατάχρησης ανηλίκων σε ασέλγεια, αλλά και της ενδοοικογενειακής σωματικής βλάβης από εργαζόμενο σε φορέα παροχής μέριμνας.

Τα παιδιά που κλήθηκαν να καταθέσουν κατά την ακροαματική διαδικασία, ανέφεραν πως ασελγούσε συστηματικά σε παιδιά του ιδρύματος στο ασανσέρ του οικοτροφείου, στις τουαλέτες και στις αποθήκες, αλλά και στο σπίτι του. Ανάμεσα στους ανηλίκους, βρισκόταν και ένας 13χρονος με μικρή διανοητική στέρηση, ενώ ο πρώην πρόεδρος του οικοτροφείου συνήθιζε να διαλέγει τους πιο αδύναμους ανήλικους για τις πράξεις του και φρόντιζε να τα απομονώνει από το φιλικό και οικογενειακό τους περιβάλλον.

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου