• shadiari

«Ο φεμινισμός στην Ελλάδα»

από τη μαθήτρια Ηλέκτρα Μπαμπίχα- Νίνου, Α’ 1 Λ



Όλοι οι έφηβοι κάποια στιγμή ανακαλύπτουν το «ευαίσθητό» τους σημείο. Δεδομένου ότι η εφηβεία είναι μια επαναστατική περίοδος, οι έφηβοι πάντοτε ψάχνουν να βρουν κάτι που θα τους κεντρίσει το ενδιαφέρον. Αναζητούν, ανακαλύπτουν κι ύστερα αποφασίζουν αν θα κινητοποιηθούν ή θα μείνουν απαθείς. Για μένα, ήταν ο φεμινισμός.

Θα ήθελα πολύ να μοιραστώ τις φεμινιστικές μου απόψεις με τους αναγνώστες της εφημερίδας, αλλά ίσως προκύψουν αμφιλεγόμενες απόψεις, οπότε καλύτερα σε κάποιο άλλο άρθρο. Γιατί, κυρίως, σε αυτό το άρθρο, θα ήθελα να επικεντρωθώ στον φεμινισμό στην Ελλάδα, μέσα από τα μάτια μιας σύγχρονης έφηβης.

Αρχικά, η πρώτη μου επαφή με τις αρχές του φεμινισμού ήταν στα τέλη της τρίτης γυμνασίου, όπου παρακολουθούσα διάφορα debate στο youtube με δική μου πρωτοβουλία σχετικά με πληθώρα θεμάτων για τα οποία πολλοί έχουν άποψη, αλλά λίγοι τολμούν να μιλήσουν. Η συζήτηση μεταξύ φεμινιστών και μη φεμινιστών, μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Συνειδητοποίησα ότι πλέον μπορούσα να ταυτιστώ με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μια γυναίκα και έβλεπα τον εαυτό μου να εξοργίζεται με αυτούς που επιμένουν ότι οι γυναίκες ευνοούνται πολύ περισσότερο από τους άντρες. Μάλιστα, σοκαρίστηκα ακόμα πιο πολύ όταν διαπίστωσα πως αυτές τις απόψεις συμμερίζονταν και κάποιοι συμμαθητές μου. Όμως, δε σημαίνει ότι είναι μισογύνηδες ή σεξιστές. Είναι απλούστατα ημιμαθείς έως και τελείως αμαθείς, κάτι για το οποίο ευθύνη φέρει συχνά η οικογένεια, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, η πολιτεία, αλλά και φυσικά η προσωπική ευαισθητοποίηση επί του ζητήματος.

Όσο περνούσε ο καιρός, ενημερωνόμουν τακτικά για άπειρες εκδηλώσεις, γεγονότα και νέα σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά μου έκανε εντύπωση που στις βραδινές ειδήσεις, στο ραδιόφωνο ή μέχρι και στο σχολείο, κανένας δεν γνώριζε και δε φρόντιζε να ενημερώσει τους υπόλοιπους. Καταλήγουμε λοιπόν σε μία εξωφρενική κατάσταση όπου τόσο ο καθένας, όσο και η ίδια η Ελληνίδα γυναίκα πρέπει να επιχειρήσει να αναζητήσει από μόνη της τα γεγονότα, να βρει έγκυρες πηγές - κάτι το οποίο σας διαβεβαιώ πως δεν είναι εύκολο- και να διαλαλήσει αυτά που έμαθε.

Παρ’ όλα αυτά, ας αποδεχτούμε το γεγονός ότι δεν έχουν όλοι την ίδια όρεξη να μπουν σε αυτή τη διαδικασία. Τι συμβαίνει, ωστόσο, αν κάποιος θελήσει να συμμετάσχει σε κάποια φεμινιστική οργάνωση; Προς μεγάλη μου έκπληξη και ταυτόχρονα απογοήτευση, τα περισσότερα φεμινιστικά κινήματα στην Ελλάδα βρίσκονται και αυτά κάτω από τον πολιτικό άξονα. Μία δεκαεξάχρονη έφηβη δεν μπορεί να διαδηλώσει ή απλά να συζητήσει με άλλους ενδιαφερόμενους για τα δικαιώματα και τις απόψεις της, χωρίς να εμπλακεί πολιτικά. Όσο κι αν θα το ήθελε, όσο κι αν εγώ η ίδια το θέλω, δεν παύω να είμαι μια μαθήτρια 16 χρονών που έχει υποχρεώσεις και θα έπρεπε να τις θυσιάσω για να επιτύχω τον σκοπό μου.

Σίγουρα, η άγνοια είναι παραπλανητική. Η ανικανότητα του ελληνικού -εκπαιδευτικού και όχι μόνο- συστήματος, να ασχοληθεί με τον φεμινισμό, ο οποίος συνδέεται άμεσα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον θεσμό της δημοκρατίας, αδρανοποιεί τα μυαλά των πολιτών και διαμορφώνει την ψευδαίσθηση ότι ισότητα υπάρχει. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, όσο απότομα κι αν θα σας προσγειώσει στην πραγματικότητα, ο κόσμος είναι πολύ μακριά από το να είναι ουτοπικός. Και όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, έχουμε ήδη βοηθήσει στο να τον κάνουμε λίγο καλύτερο.

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου