• shadiari

Πάντα ψηλότερα, πάντα μακρύτερα

Αντώνιος Σ. Ψύρης, Φιλόλογος- Ιστορικός, Αναπληρωτής Διευθυντής Εκπαίδευσης Εκπαιδευτηρίων Δούκα


«Όσα βουνά και να ανεβείτε, απ’ τις κορυφές τους θα αγναντεύετε άλλες κορυφές υψηλότερες, μιαν άλλη πλάση ξελογιάστρα, και στην κορφή σα φτάσετε την κατάλληλη, πάλι θα καταλάβετε πως βρίσκεστε σαν πρώτα κάτω από όλα τα άστρα».Αυτοί οι στίχοι από το Δωδεκάλογο του γύφτου του Κωστή Παλαμά ήρθαν στο νου μου, καθώς έβλεπα να ξετυλίγεται μπροστά μου η ζωή του μεγάλου μας αστροφυσικού και ακαδημαϊκού, κ. Σταμάτη Κριμιζή, σε μια εκδήλωση που διοργανώθηκε προς τιμήν του στο Μέγαρο Μουσικής.Παρακολουθώντας το ταξίδι αυτού του σύγχρονου Οδυσσέα του διαστήματος που έφτασε και ξεπέρασε τα όρια του ηλιακού μας συστήματος, θαύμασα το μεγαλείο αλλά και τη σεμνότητα του ανδρός. Και αυτό, γιατί ο μεγάλος αυτός Έλληνας δεν επέλεξε το γρήγορο δρόμο της εύκολης επιτυχίας αλλά προτίμησε αντ’ αυτού την αργή και κοπιαστική οδό της ανάβασης στις υψηλότερες κορυφές του ανθρώπινου πνεύματος.Ακολουθώντας την προτροπή του μεγάλου Γκαίτε «πάντα ψηλότερα να ανεβαίνεις, πάντα μακρύτερα να κοιτάζεις» έθεσε τον υψηλότερο ίσως στόχο που θα μπορούσε να θέσει ο άνθρωπος στη μακρόχρονη ιστορία του και τον πέτυχε. Κι όμως σε όλη αυτή την αέναη εξερεύνηση του διαστήματος δεν επαναπαύτηκε ποτέ. Μετά από την κατάκτηση ενός στόχου ετοίμαζε αμέσως τις αποσκευές του για την αναζήτηση νέων υψηλότερων επιδιώξεων και κάπως έτσι ο κορυφαίος Έλληναςδιαστημικός επιστήμονας κατάφερε να εξερευνήσει όλους τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.Όμως, όπως κάθε τίμιος και αξιοπρεπής επιστήμονας, ο κ.Σταμάτης Κριμιζής δεν θα μπορούσε να τύχει ουσιαστικής αναγνώρισης από ένα ελληνικό κράτος που εδώ και δεκαετίες συμπεριφέρεται ως Πόντιος Πιλάτος. Ένα κράτος που αντί να αξιοποιεί και να αναδεικνύει ως πρότυπο ζωής τους αληθινούς σταυροφόρους του αξιοπρεπούς αγώνα, επιλέγει νίπτοντας τας χείρας του να τους θυσιάζει στο βωμό της αναξιοκρατίας μέσα στην οποία βουλιάζουμε διαρκώς.Για τη χρόνια -βεβαίως- κακοδαιμονία μας δεν ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο η πολιτεία. Και αυτό, γιατί δεν θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε τις ευθύνες της οικογένειας, του σχολείου αλλά και ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας για τη διαμόρφωση μιας νοοτροπίας με θύμα τη νέα γενιά. Μια νέα γενιά που διαπαιδαγωγείται χωρίς υψηλά ιδανικά και που αντιλαμβάνεται ως αξία το κυνήγι της ευκολίας.Γιατί, αντίθετα απ’ ότι θα έλεγε ο Ν. Καζαντζάκης, διδάξαμε στους νέους ανθρώπους ότι ο σωστός δρόμος δεν είναι ο ανήφορος, αλλά ο δρόμος του εύκολου πλουτισμού και των εφήμερων απολαύσεων. Δώσαμε αγώνα, για να εξασφαλίσουμε στα παιδιά μας όλες τις ανέσεις, χωρίς ωστόσο να τους προβάλλουμε το νόημα του αληθινού αγώνα.Και κυρίως χωρίς να τους εξηγήσουμε ότι «τα αγαθά κόποις κτώνται» και ότι η ζωή δεν είναι μια πλατιά λεωφόρος αλλά ένα δύσβατο μονοπάτι που τόσο εύστοχα επισημαίνει η παλιά λατινική ρήση, «per angusta ad augusta» (από τα στενά φθάνει κανείς στα σεβαστά).Ζώντας στην εποχή της ταχύτητας, τους μάθαμε να είναι βιαστικοί και μέσα από τις σύγχρονες ανέσεις τους μυήσαμε στη γοητεία της ήσσονος προσπάθειας. Οι νέοι μας φοβούνται τις δυσκολίες, γιατί με δική μας ευθύνη δεν έχουν μάθει στον πηγαιμό για την δική τους Ιθάκη να εύχονται «νά’ ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος Λαιστρυγόνες, γεμάτος Κύκλωπες».Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ίδιο μας το εκπαιδευτικό σύστημα που εδώ και δεκαετίες καλλιεργεί το φόβο των εξετάσεων. Οι πάσης φύσεως εξετάσεις και ειδικότερα οι πανελλαδικές παρουσιάζονται στους μαθητές σαν μια σύγχρονη δαμόκλειος σπάθη που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους. Απέναντι σε αυτή την απειλή πολλά παιδιά καταρρέουν. Και αυτό γιατί ο φόβος της αποτυχίας κατακλύζει την ψυχή τους.Όμως τα παιδιά μας θα πρέπει να μάθουν, όταν πέφτουν να ξανασηκώνονται. Ο μεγάλος Ιρλανδός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, Σάμουελ Μπέκετ είχε διατυπώσει μια φράση με αντιφατικό πλην όμως βαθύτερα συμβολικό περιεχόμενο. «Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».Έχουμε λοιπόν χρέος απέναντι στους νέους ανθρώπους να τους βοηθήσουμε να αντιληφθούν πως χωρίς εμπόδια και χωρίς αγώνα η όποια επιτυχία θα είναι άνευ νοήματος. Κυρίως όμως, αν θέλουμε να κοιτάζουν το φεγγάρι και όχι το δάκτυλο, θα πρέπει να τους προβάλλουμε παραδείγματα ανθρώπων που δεν περιορίστηκαν απλώς στην επιτυχία αλλά κατάφεραν να τη συνδυάσουν και με την αξία.

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου