• shadiari

"Παλεύοντας για έναν κόσμο ισότητας, δικαιοσύνης, αλληλεγγύης..

Updated: Jul 27

Μία εκ βαθέων συνέντευξη του Παναγιώτη Πιτσίνιαγκα..



Υπεύθυνοι συνέντευξης οι μαθητές: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριάννα (ΛΒ’1), Κάβουρας Παντελής (ΛΒ’1), Τριανταφυλλοπούλου Ειρήνη (ΛΒ’2)







Έχει ατελή τετραπληγία λόγω κάκωσης νωτιαίου μυελού. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο και ότι έχει μόνο μερική χρήση των χεριών του. Είναι εμψυχωτής ομιλητής και συντονιστής βιωματικών παρεμβάσεων στο Σύνδεσμο Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους... Είναι ο Παναγιώτης Πιτσίνιαγκας!



Το έναυσμα για την διεξαγωγή αυτή της συνέντευξης ήταν η ιδιαίτερη διαδικτυακή συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο τμήμα μας. Στόχος του εγχειρήματος είναι η ευαισθητοποίηση των συμμαθητών μας και των νέων γενικότερα στο θέμα της αναπηρίας. Επιδιώκουμε να φωτίσουμε ακόμα περισσότερο το ζήτημα κοινωνικής αποδοχής παράλληλα με το πολυδιάστατο έργο που ο ΣΚΕΠ και εσείς προσωπικά εκπονείτε. Πρόκειται για ένα μείζονος σημασίας θέμα που αφορά άμεσα την κοινωνία. Η γνώση και η ορθή αντίληψη για το θέμα αυτό αποτελεί δομικό στοιχείο μιας πολύπλευρης εκπαίδευσης και βοηθά στην διάπλαση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας με ενσυναίσθηση και κοινωνική συνείδηση.



Αρχικά, θα θέλαμε να μας πείτε δυο λόγια για τον ΣΚΕΠ ( Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους) και την εμπλοκή σας σε αυτόν. Ποιο είναι το έργο του και ποια η συνεισφορά του στην κοινωνία; Ποιος ο δικός σας ρόλος;

Το ΣΚΕΠ είναι ένας σύνδεσμος που ιδρύθηκε το 2008. Σκοπός του είναι η υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, που ευαισθητοποιούν τους νέους σχετικά με την αναπηρία. Στόχος του είναι, να αλλάξει η στάση και η νοοτροπία απέναντι στην διαφορετικότητα. Επιλέξαμε να επικεντρωθούμε για αρχή στους νέους, γιατί νιώθουμε ότι αν τα παιδιά αρχίσουν να σκέφτονται διαφορετικά, τότε σταδιακά θα αλλάξει και η κοινωνία. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους· πρώτον γιατί τα παιδιά είναι οι αυριανοί πολίτες και δεύτερον γιατί είναι πιο εύπλαστα και θετικά στις αλλαγές. Οι ενήλικες απεναντίας, πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τα πάντα και δεν είμαστε τόσο δεκτικοί -όσο τα παιδιά- προς το διαφορετικό.

Είμαστε πιστοποιημένοι από το Υπουργείο Παιδείας και έτσι μπορούμε να επισκεπτόμαστε τις τάξεις όλων των σχολείων της χώρας προκειμένου να πετύχουμε, τον προαναφερθέντα σκοπό.

Μέσω διαφόρων προγραμμάτων που υλοποιούμε, έχουμε έρθει σε επαφή με περισσότερους από 150 χιλιάδες μαθητές και φοιτητές.

Ο δικός μου ρόλος σε αυτό το πρόγραμμα είναι να επισκέπτομαι το εκάστοτε σχολείο και να μιλώ με εσάς, τους μαθητές. Υλοποιώ το πρόγραμμα «Μαθαίνω να βλέπω τον Άνθρωπο» που γίνεται δια ζώσης και το «Ρωτάω για να μάθω» που πραγματοποιείται διαδικτυακά.


Κάθε άνθρωπος με αναπηρία, αντιμετωπίζει ένα υψηλό κόστος ζωής καθώς πολλοί χρειάζονται ειδική υποστήριξη, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και κατάλληλο εξοπλισμό. Μπορούν να ανταπεξέλθουν τα άτομα αυτά σε τόσο υψηλές οικονομικές απαιτήσεις; Η πολιτεία συνδράμει στην οικονομική ανακούφιση αυτών των ατόμων;

Είναι αλήθεια ότι το κόστος διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία, είναι ιδιαίτερα υψηλό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα άτομα που δεν είναι αυτόνομα και χρειάζονται μόνιμο βοηθό. Για παράδειγμα, ο μεγάλος φυσικός Stephen Hawking και ο Ευρωβουλευτής Στέλιος Κυμπουρόπουλος, που έχουν σχεδόν μηδενική αυτονομία και χρειάζονται βοηθό όλο το 24ωρο. Αντίστοιχα, οι άνθρωποι με πρόβλημα ακοής, χρειάζονται ακριβά ακουστικάκαι αυτοί με πρόβλημα όρασης, συνοδηγό. Ενώ για άλλους, όπως εγώ, μας είναι αναγκαίο το αμαξίδιο, το οποίο όπως αντιλαμβάνεστε έχει υψηλό κόστος. Στην προσπάθεια κάλυψης αυτών των αναγκών, συμβάλλει κατά ένα βαθμό και η πολιτεία. Ωστόσο, δεν γίνεται σωστή ταξινόμηση με βάση το κριτήριο της πραγματικής ανάγκης.

- Εσείς δεν νιώθετε κάποια αδικία;


Υπάρχει μεγάλη αδικία. Δεν υπάρχει ισότητα στους ανθρώπους με αναπηρία, καθώς προσφέρονται αναλογικά λιγότερες ευκαιρίες τόσο στην εκπαίδευση, όσο στην κοινωνικοποίηση και την εργασία του που το καθένα από αυτά έχει μεγάλο κόστος. Είναι σημαντικό το ποσοστό των ανθρώπων με αναπηρία που δεν πάνε σχολείο ή που δεν ολοκληρώνουν τις σπουδές τους, πολλές φορές ούτε καν την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αντίστοιχα, αυτών που είναι άνεργοι ή υποαπασχολούνται και αυτών που δεν κοινωνικοποιούνται καθώς πολλοί άνθρωποι με αναπηρία γνώρισαν την "καραντίνα" και τον εγκλεισμό, πολύ πριν έρθει ο κορωνοϊός.



Οι σωματικές απαιτήσεις ορισμένων επαγγελμάτων, αποκλείουν την δυνατότητα πρόσβασης των ανθρώπων με αναπηρία σε αυτά. Συμφωνείτε με αυτήν τη τοποθέτηση, και αν ναι, πώς την κρίνετε εσείς και ποιες οι επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων αυτών;

Μου φαίνεται λογικό! Εγώ δεν μπορώ να γίνω τραγουδιστής, όχι επειδή έχω αναπηρία , αλλά επειδή δεν έχω ωραία φωνή. Συνεπώς, κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του δυνατότητες και αδυναμίες. Η αναπηρία δε μου απαγορεύει να γίνω ζωγράφος, αλλά με εμποδίζει το ότι είμαι ατάλαντος. Οπότε δεν με ενοχλεί.

Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα επαγγέλματα που απαιτούν σωματικές ικανότητες, τις οποίες εγώ δεν έχω. Κάτι που κρίνω και απόλυτα λογικό. Αυτό όμως, που με ενοχλεί είναι να αποκλείομαι από δουλειές λόγω της αναπηρίας μου, τις οποίες έχω τα προσόντα να φέρω εις πέρας.

Για να έχω τη δυνατότητα εργασίας, αναγκαία προϋπόθεση είναι να μου το επιτρέπει το σώμα μου. Κατ’ επέκταση, θα πρέπει να έχω πρόσβαση στο χώρο εργασίας, κάτι που η ύπαρξη σκάλας, για παράδειγμα, θα μου το απαγόρευε. Δεύτερον, για να εργαστώ στον εκάστοτε χώρο θα πρέπει αυτός να διαθέτει ειδικά διαμορφωμένη τουαλέτα. Τέλος, για μένα συγκεκριμένα, θα πρέπει να υπάρχει δυνατότητα στάθμευσης, πολύ κοντά στην είσοδο.

Παρόλαυτα, δεν με ενοχλεί όταν το σώμα μου, δεν μου επιτρέπει να κάνω κάποιες δουλειές, αυτό που με ενοχλεί είναι να μου απαγορεύεται από την κοινωνία. Αντιλαμβάνεστε την διαφορά..! Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ότι εγώ δεν μπορώ να γίνει σερβιτόρος, όμως μπορώ να γίνω εκπαιδευτικός. Ωστόσο, πολλά σχολεία δεν έχουν την απαραίτητη υποδομή για την δική μου ομαλή πρόσβαση στο χώρο τους και αυτό δεν οφείλεται στην «βλάβη» μου, αλλά στο ότι η κοινωνία δεν έχει προβλέψει. Είναι σημαντικό να το αντιληφθούμε όλοι αυτό! Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το σώμα μου, μπορούμε όμως να κάνουμε πληθώρα πραγμάτων για να τροποποιήσουμε την υποδομή των κτιρίων.


Θα ήθελα, σε αυτό το σημείο, να σκεφτείτε κάτι..

<Έστω ότι κανονίζετε να βγείτε το Σάββατο, το βράδυ, για φαγητό με την παρέα σας>

Είναι, λοιπόν, Σάββατο και έφτασε η ώρα να ετοιμαστείτε. Κάνετε μπάνιο, ντύνεστε, παίρνετε το λεωφορείο/αυτοκίνητο/ποδήλατο και φτάνοντας στο εστιατόριο, παρκάρετε (το μεταφορικό σας μέσο). Έπειτα, αναβαίνετε στο πεζοδρόμιο, μπαίνετε στο μαγαζί, κάθεστε με τους φίλους σας, παραγγέλνετε, τρώτε…. κάποια στιγμή πηγαίνετε τουαλέτα και έπειτα επιστρέφετε, στο σπίτι σας.

Σε όλο αυτό που σας περιέγραψα, μπορείτε να μετρήσετε πάρα πολλά εμπόδια που θα συναντούσα εγώ, αν αποφάσιζα να βγω το Σάββατο· εμπόδια όμως, που μου επιβάλλει η κοινωνία και όχι το σώμα μου.

Για παράδειγμα, αν θέλω να επιβιβαστώ σ’ ένα λεωφορείο, θεωρητικά μπορώ, αφού τα περισσότερα λεωφορείο, έχουν ράμπα στη μεσαία είσοδο. Ωστόσο, η δυσκολία της συγκεκριμένης διαδικασίας, έγκειται στο γεγονός ότι πολλά αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα πολύ κοντά στην στάση και αυτό έχει ως άμεσο επακόλουθο το λεωφορείο να σταθμεύει λίγο μακρύτερα από το πεζοδρόμιο και συνεπώς να μην μπορώ να επιβιβαστώ/αποβιβαστώ, καθώς η ράμπα δεν ακουμπάει στο πεζοδρόμιο.

Τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν περαιτέρω δυσκολίες στην κοινωνικοποίησή τους, καθώς συχνά δεν πηγαίνουν σχολείο και σε άλλες δραστηριότητες.


Αν σκεφτούμε την κοινωνική ζωή ενός ατόμου με αναπηρία στην Ελλάδα σε σύγκριση με την κοινωνική ζωή αντίστοιχων ατόμων από άλλες χώρες του εξωτερικού, θα παρατηρούσατε κάποια διαφοροποίηση;

Ναι, πιστεύω πως υπάρχει μεγάλη διαφορά και θα το καταλάβετε, αν δεν το έχετε συνειδητοποιήσει ήδη, όταν θα ταξιδέψετε στο εξωτερικό και θα δείτε πόσους περισσότερους ανθρώπους με αναπηρία βλέπουμε καθημερινά στο δρόμο. Στην Ελλάδα υπάρχει ένας φαύλος κύκλος, καθώς μη βλέποντας στην καθημερινότητά μας τους ανθρώπους με αναπηρία, θεωρούμε ότι δεν υπάρχουν! Είναι πολύ σημαντικό να σπάσει αυτός ο κύκλος, καθώς οι άνθρωποι με αναπηρία υπάρχουν και είναι μάλιστα πολλοί… και πρέπει να θυμόμαστε πως κάποιες αναπηρίες δεν είναι πάντα εύκολα ορατές.

- Υπάρχει κάτι από τις χώρες που έχετε ταξιδέψει, που θα θέλατε, αν μπορούσατε να μεταφέρετε στην Ελλάδα; Κάποια σημαντική παροχή που λείπει από την χώρα μας;

Υπάρχουν δύο στοιχεία που θα ήθελα ιδανικά να αναδιαμορφωθούν στην Ελλάδα, εμπνεόμενος από τις χώρες του εξωτερικού: οι παιδικές χαρές και τα σχολεία. Οι παιδικές χαρές θα πρέπει να καταστούν προσβάσιμες και στα παιδιά με αναπηρία, καθώς είναι ο πρώτος χώρος κοινωνικοποίησής τους, που θα συμβάλλει στην ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο. Συνεπώς θα πρέπει να είναι και κατάλληλα κατασκευασμένα τα παιχνίδια μέσα σε αυτήν, ώστε να μπορούν να παίζουν όλοι.

Αναφορικά τώρα με τα σχολεία, οι κτηριακές τους υποδομές είναι αναγκαίο να εκσυγχρονιστούν και παράλληλα το εκπαιδευτικό προσωπικό να επιμορφωθεί καταλλήλως, ώστε τα σχολεία να καταστούν προσβάσιμα σε όλους.

Γενικά, θεωρώ πως όλα ξεκινούν από την παιδική ηλικία και καθοριστικό ρόλο θα διαδραματίσει η καθημερινή επαφή και τριβή των δύο ομάδων. Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν μαζί!


Είστε ικανοποιημένος από το Κράτος μας, ως Κράτος Πρόνοιας; Έχετε εύκολη πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες, σε βιβλιοθήκες, σε χώρους αναψυχής και στα μέσα μαζικής μεταφοράς;

Για να απαντήσω, θα σας πω μια ιστορία που νομίζω πως θα σας καλύψει..

Στην Ελλάδα λειτουργεί ο θεσμός των ΚΕΠΑ (Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας). Το Κέντρο αυτό, στεγάζεται σε ένα οκταώροφο ΙΚΑ. Όταν πήγα εκεί για τελευταία φορά, είχα το νούμερο 15 -στην αναμονή της ουράς, για να εξεταστούμε από την επιτροπή-. Έπειδη λοιπόν είχα χρόνο στη διάθεσή μου μέχρι να έρθει η σειρά μου, αποφάσισα να «ψάξω» για το πού έχει αναπηρική τουαλέτα. Μετά από μια περιήγηση στους ορόφους, ενός κτηρίου που στεγάζει, Κέντρο Πιστοποίησης Αναπήρων, αντιλήφθηκα πως δεν υπάρχει πουθενά αναπηρική τουαλέτα!

Το κορυφαίο ωστόσο, της υπόθεσης.. είναι ότι ο υπάλληλος μου έδωσε προτεραιότητα, λέγοντάς μου πως έχω αναπηρία μόνο και μόνο επειδή εγώ κάθομαι σε αμαξίδιο και η αναπηρία μου, του ήταν ορατή.. και όλο αυτό στην αίθουσα αναμονής Κέντρου Πιστοποίησης Ατόμων με Αναπηρία.


Πώς ήταν η επόμενη μέρα; Πώς αισθανθήκατε όταν πλέον συνειδητοποιήσατε ότι δεν θα ξαναγυρίζατε ποτέ στην πρότερη καθημερινότητά σας;

Απέκτησα αναπηρία στα 21 μου μετά από ένα τροχαίο ατύχημα. Έγινε πραγματικά από τη μία στιγμή στην άλλη… Μέχρι τότε ήμουν φοιτητής σε άλλη πόλη, είχα καταπληκτικούς φίλους και η μεγαλύτερή μου έγνοια ήταν το πότε θα πάω βόλτα και πού.

Το επόμενο πρωί ξύπνησα στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Όσο άσχημο κι αν σας ακούγετε, είχα ένα άχρηστο σώμα, γιατί τον πρώτο καιρό δεν μπορούσα να κουνήσω καν τα χέρια μου, ήμουν πλήρως εξαρτημένος από τους άλλους ακόμα και για τις βασικές μου ανάγκες. Παρ' όλα τα 21 μου έτη, η φροντίδα που μου ήταν απαραίτητη αντιστοιχούσε σε εκείνη ενός μικρού παιδιού.


Σε εκείνο το στάδιο αισθάνθηκα ανήμπορος να σπουδάσω, να κάνω φιλίες, να εργαστώ και κυρίως απέκλεισα απευθείας το ενδεχόμενο "να γυρίσει οποιαδήποτε γυναίκα να με κοιτάξει".

Μετά όμως, από λίγο καιρό κατάλαβα πώς έκανα λάθος! Τελικά κατάφερα να σπουδάσω, να εργαστώ, να αποκτήσω σχέση και να διατηρήσω τις φιλίες μου.

Άρα, στην ερώτηση σας, αν έχω τώρα την ίδια καθημερινότητα, η απάντηση είναι πως την έχω... φυσικά με κάποιες προσαρμογές!

Για παράδειγμα όταν θα θελήσω να κάνω ένα ταξίδι, θα χρειαστεί μία παραπάνω οργάνωση από εκείνη, των ανθρώπων χωρίς αναπηρία.

Είχα λοιπόν μία πολύ ωραία ζωή... Έπειτα, χωρίς καμία υπερβολή, "έπιασα πάτο" αλλά σταδιακά... κατάφερα να ξανακερδίσω τη ζωή μου... μια γεμάτη κ όμορφη ζωή!

Αποδεχθήκατε με δυσκολία την νέα σας ζωή/καθημερινότητα; Και αν ναι, με ποιον τρόπο συνέβη αυτό; Ποιοι σάς στάθηκαν και πόσο χρόνο σας πήρε η προσαρμογή/ συμφιλίωση με τη νέα πραγματικότητα;

Μία αναπηρία δεν είναι απόκτημα ενός ανθρώπου, αλλά επηρεάζει άμεσα την οικογένεια και τους φίλους του, καθώς όλοι πρέπει να προσαρμόσουν τις ζωές τους. Σε αυτόν τον τομέα εγώ στάθηκα τυχερός. Η οικογένειά μου και οι φίλοι μου ήταν διατεθειμένοι, να κάνουν τις απαραίτητες υποχωρήσεις και προσαρμογές στον τρόπο ζωής τους. Είναι πολύ σημαντικό πως οι ίδιοι φίλοι που είχα και πριν το ατύχημα, παρέμεναν κοντά μου και μετά από αυτό, αναγνωρίζοντας την αξία μου ως άνθρωπος. Με την συνολική τους στάση, με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω πως αυτό που άλλαξε ήταν το σώμα μου και όχι εγώ, ως άνθρωπος. Οι λόγοι δηλαδή που κάποιος με έκανε πάρεα παρέμεναν αναλλοίωτοι.

Ωστόσο, σε αυτό συνέβαλε και η δική μου στάση απέναντι στον εαυτό μου. Νιώθοντας ο ίδιος όλο και καλύτερα, βοήθησε τους ανθρώπους να είναι δίπλα μου. Αν εγώ, μετά από το πρώτο σοκ, συνέχιζα να αντιμετωπίζω την κατάσταση τελείως αρνητικά, μετά από λίγο καιρό θα έπειθα τους γύρω μου, πως όντως είμαι «ανήμπορος».

Καταλαβαίνετε λοιπόν, πως όταν ένας άνθρωπος αλλάζει επιτηδευμένα είναι απόλυτα λογικό να μη θέλεις να κάνεις παρέα μαζί του πια.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, όταν με πλησίασε στο δρόμο μια κυρία, της οποίας η κόρη ήταν κοντά στην ηλικία μου και είχε αποκτήσει πρόσφατα αναπηρία, αν και ήταν πιο λειτουργική από ‘μένα, λέγοντάς μου πως η κοπέλα δεν είχε βγει από το σπίτι για έξι ολόκληρους μήνες, επηρεασμένη από το ατύχημα και είχε παραιτηθεί από την ζωή της. Ήταν σαν να μπήκε στο σπίτι.. να κλείδωσε την πόρτα και έπειτα να πέταξε το κλειδι! Σε μια τέτοια περίπτωση, μετά από ένα σημείο, για πόσο καιρό θα μπορούν οι φίλοι της να παραμείνουν δίπλα της;

Ένα σημαντικό πρόβλημα με την «αναπηρία» είναι πως σου προσφέρει μία έτοιμη δικαιολογία και σου επιτρέπει, «αν σε βολεύει» να αποδώσεις τα πάντα εκεί.


Πώς προσλαμβάνετε τις αντιδράσεις του περίγυρού σας; (όχι του οικογενειακού/φιλικού); Πώς τις αντιμετωπίζετε, σας αγγίζουν ψυχικά;

Στην Ελλάδα, η αναπηρία για πολλούς ανθρώπους, είναι συνώνυμη της ανικανότητας. Μια εικόνα που ομολογώ είχα κ’ εγώ πριν το ατύχημα. Αυτό οφείλεται, στην έλλειψη τρίβης/επαφής.

Πολύς κόσμος έξω, νιώθει άβολα όταν με συναντάει.. μια γιαγιά για παράδειγμα στο δρόμο, βλέποντάς με θα σκεφτεί «πω πω κρίμα το παλικάρι» ή υπάρχουν και άνθρωποι που θα προκαλέσουν έναν πανικό, στο σουπερμάρκετ για παράδειγμα, για να περάσω μπροστά σκεπτόμενοι «εεε εντάξει έχει τόσα προβλήματα, ας κάνουμε και εμείς κάτι να τον βοηθήσουμε».

Ωστόσο, δεν με ενοχλούν οι σκέψεις αυτών των ανθρώπων για μένα προσωπικά, αλλά αυτές που κάνουν για όλους τους ανθρώπους με αναπηρία. Με ενοχλεί η λανθασμένη αντίληψη για την αναπηρία γενικότερα. Ο σκοπός μου μέσω της δουλειάς μου είναι να μειώσω αυτό το χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ «των αντιλήψεων» και της πραγματικότητας… ώστε την επόμενη φορά που θα συναντήσεις ένα άτομο με αναπηρία μπροστά σου, να έχεις μία λίγο διαφορετική στάση απέναντι του.


Υπάρχει κάτι που έχετε στερηθεί; Κάποια δραστηριότητα που θα θέλατε να κάνετε και δεν μπορείτε; Τι αναπολείτε και σας λείπει περισσότερο από την ζωή σας πριν το ατύχημα;

Μπορεί να σας ακουστεί λίγο «χαζό», αλλά μου λείπει πραγματικά η μηχανή μου! Όλα τα υπόλοιπα πράγματα, που ενδιαφέρομαι να κάνω, πλέον μπορώ, φυσικά με ορισμένες τροποποιήσεις.

Εννοείται, πως έχω ορισμένες αδυναμίες τις οποίες και έχω αποδεχθεί. Όμως, έχει πολύ μεγάλη σημασία το πώς βλέπεις και χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου. Στην αρχή αξιολογούσα τον εαυτό μου από τις αδυναμίες του. Τώρα, τον χαρακτηρίζω από τις δυνατότητές μου. Ξέρω ότι κάποια πράγματα δεν τα κατέχω καθόλου και σε κάποια άλλα είμαι εξαιρετικός, όπως όλοι!

Όλοι μας έχουμε ταλέντα και αδυναμίες. Αυτό που έχει σημασία είναι με ποιο από τα δύο θα επιλέξεις εσυ να χαρακτηρίσεις τον εαυτό σου!


Πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία την διαφορετικότητα; Θεωρείτε πως οι άνθρωποι με αναπηρία υφίστανται διακρίσεις; Εσείς προσωπικά έχετε βιώσει κάποιου είδους περιθωριοποίηση;

Οι άνθρωποι με αναπηρία, ουσιαστικά υφίστανται διακρίσεις, γιατί δεν έχουν ίσα δικαιώματα με αυτούς που δεν έχουν αναπηρία.. καθώς ένα άτομο με κινητικά προβλήματα δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στα ίδια μέρη με τους άλλους ανθρώπους, ένα άτομο με κώφωση δεν μπορεί να παρακολουθήσει μια ελληνική σειρά ή και ειδήσεις (που δεν έχουν υπότιτλους). Επομένως, η λέξη περιθωριοποίηση, που χρησιμοποίησες είναι όντως μια ταιριαστή λέξη!

Εμένα προσωπικά, δεν μου έχει επιτεθεί λεκτικά κανείς, πρόσωπο με πρόσωπο. Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι στην καθημερινότητά μου, που μου αφαιρούν κάποιες δυνατότητες, όπως αν κάποιος παρκάρει σε μία θέση αναπήρων ή σταθμεύσει σε σημείο που μου απαγορεύει την πρόσβαση (σε κάποιο χώρο).

Εδώ, θα ήθελα να σας περιγράψω ένα αρκετά…. «γελοίο» περιστατικό. Μια μέρα, βγαίνοντας από το μετρό, κατευθύνθηκα προς τον ανελκυστήρα προχωρώντας πάνω σε επίπεδο έδαφος. Να σημειώσω σε αυτό το σημείο πως όταν ένας χώρος είναι επίπεδος, κινούμαι με μεγαλύτερη άνεση από ό,τι εσείς. Μπαίνοντας, λοιπόν, στο ασανσέρ και λόγω του ότι ήμουν αφηρημένος, πάτησα τον μπροστινό μου. Αντιλαμβάνεστε τον πόνο του, εκείνη την ώρα!! (Φαντάζεστε πόσο πονάει, αν σε πατήσει κάποιος με αμαξίδιο!!)

Αμέσως γύρισε, με είδε και μου είπε.. «συγγνώμη»! Ο άνθρωπος εκείνη τη στιγμή στο δικό του κεφάλι, σκεφτόταν ότι πήγαινε στην δουλειά του, ξαφνικά νιώθει να τσούζει το πόδι του και θα σκέφτηκε «Ποιος με πάτησε, να γυρίσω να τον βρίσω».

Γυρνάει, δεν βρίσκει τίποτα, κοιτάει πιο ‘κάτω’… βλέπει εμένα και λέει «αχχ πω πω συγγνώμη!». Ανάμεσα στο «ποιος με πάτησε, να γυρίσω να τον βρίσω» και στο «συγγνώμη», υπάρχει η εξής σκέψη ‘Α, τον κακομοιρούλη, που έχει αναπηρία’.

Επομένως, το να συμπεριφέρεσαι σε κάποιον διαφορετικά επειδή με κάποιο τρόπο διαφέρει, είναι ορισμός του ρατσισμού!

Αν έχετε επισκεφθεί το μουσείο της Ακρόπολης, όταν μπαίνεις στο χώρο αφήνεις την τσάντα σου για να περάσει από έλεγχο. Οπότε, περιμένω στην ουρά και όταν φτάσει η σειρά μου δίνω στον έλεγχο την τσάντα μου, που την έχω κρεμασμένη στο αμαξίδιο. Η απάντηση του ελεγκτή ήταν η εξής «όχι όχι δε χρειάζεται!» Από τη μία το έκανε με καλή πρόθεση, από την άλλη όμως ,διακρίνουμε στην συμπεριφορά του τον ρατσισμό.


Σε μεγάλο ποσοστό, οι άνθρωποι με ιδιαιτερότητες, πολλές φορές δεν γίνονται αποδεκτοί από το κοινωνικό σύνολο. Εσείς έχετε βιώσει κάποιου είδους ρατσισμό; Πώς αντιμετωπίζετε τα κακόβουλα σχόλια;

Νομίζω πως δεν έχει τύχει ποτέ να με προσβάλει κάποιος επίτηδες έχει σημασία αυτό! Το σκηνικό που σας περιέγραψα πριν με το μουσείο της Ακρόπολης ήταν προσβλητικό για μένα, αλλά όχι εκούσια ρατσιστικό.



Θα θέλαμε να κλείσουμε με μια δική σας σκέψη, προτροπή ή μήνυμα που θα θέλατε να μοιραστείτε με τους συμμαθητές μας και τους νέους γενικότερα.

Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικα του προβλήματα και είναι σεβαστά. Με εκνευρίζει πάρα πολύ ο κόσμος που του μεταφέρεις τις σκέψεις σου, ότι για παράδειγμα "είμαι πολύ στεναχωρημένος/-νη γιατί με παράτησε το αγόρι/κορίτσι μου" και σου απαντάει "αχ μην στεναχωριέσαι, υπάρχουν και σημαντικότερα προβλήματα (όπως τα παιδάκια στην Συρία)". Αυτό είναι ένας λάθος τρόπος σκέψης, γιατί το ότι υπάρχουν σημαντικότερες δυσκολίες, δεν επηρεάζει ουσιαστικά έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει το δικό του προσωπικό πρόβλημα, ασήμαντο ή σημαντικό για τους άλλους. Δεν παίρνεις κάτι όταν οι άλλοι άνθρωποι ταλαιπωρούνται! Οπότε αυτό που θέλω να κρατήσετε είναι ότι δεν πρέπει να αισθάνεσθε άσχημα, για αυτά που σας ενοχλούν και να τα συγκρίνετε με μεγαλύτερης κλίμακας προβλήματα της ανθρωπότητας. Είναι το δικό σου πρόβλημα - Αυτό σε ενδιαφέρει - Καλά κάνει και σε ενοχλεί! Γενικά στην ζωή σας, θα παρουσιαστούν πολλά εμπόδια και αυτό είναι το φυσιολογικό. Μπορώ να σας πω με σιγουριά, πως όταν προσπαθείτε για κάτι, τα πράγματα πάντα βελτιώνονται, αλλά ποτέ δεν θα είναι τέλεια! Ο λόγος που σας τα λέω αυτά είναι γιατί έχω βιώσει εγώ ο ίδιος δυσκολίες. Είχα μια φυσιολογική ζωή, μετά άγγιξα τον "πάτο", άλλαξε η ζωή μου ολόπλευρα, αλλά από την μια επειδή εγώ προσπάθησα πολύ και από την άλλη, είχα βοήθεια από το στενό μου περιβάλλον, το ξεπέρασα και τώρα έχω μια γεμάτη και ωραία ζωή! Ένα από αυτά που κέρδισα μέσα από την αυτή την δοκιμασία, που αναπάντεχα συνέβη, ήταν ότι έμαθα να ζητάω βοήθεια και αυτό είναι σημαντικό.

Ένα παράδειγμα που χρησιμοποιώ πολύ συχνά είναι το εξής:

Έστω ότι εγώ με την Αριάννα είμαστε άγνωστοι και συναντιόμαστε στο σούπερ μάρκετ και σου λέω, «αχ δεν μπορώ να πιάσω το γάλα στο πάνω ράφι, μπορείς να μου το δώσεις;», Τι κάνεις;

- (Αριάννα) Σας το δίνω!

Πολύ ωραία και πώς νιώθεις για αυτό;


- (Αριάννα) Νιώθω καλά που σας βοήθησα.


Ακούστε τώρα τι γίνεται… άρα νιώθεις καλά που «σιγά το πράγμα» που έκανες, που ασχολήθηκες 8” (δευτερόλεπτα) μαζί μου.

Οπότε έχεις νιώσει καλά για κάτι πολύ «μικρό» που έκανες για έναν άγνωστο άνθρωπο… Σκέψου τώρα πώς θα νιώσουν οι δικοί σου άνθρωποι (π.χ. φίλοι,οικογένεια,καθηγητές) εάν σε βοηθήσουν σε κάτι πολύ σημαντικό!

Εάν επομένως ζητήσεις την βοήθεια ενός δικού σου ανθρώπου και εκείνος μπορέσει να σε βοηθήσει, θα νιώσει κι εκείνος καλά! Είναι σημαντικό να το θυμόμαστε αυτό γιατί πολλές φορές αποφεύγουμε να ζητάμε βοήθεια, θεωρώντας πως «φορτώνουμε» το πρόβλημά μας, σε άλλους ανθρώπους.

Αλλά αν σκεφτείς ότι εσύ θα χαρείς να μου δώσεις το γάλα, μπορείς να φανταστείς την χαρά των δικών σου ανθρώπων, που θα σε βοηθήσουν πραγματικά, στην επίτευξη των στόχων σου, όποιοι κι αν είναι αυτοί.




Eυχαριστούμε πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σας. Η συνέντευξη αυτή υπήρξε μια διαφωτιστική εμπειρία για όλους εμάς και πιστεύουμε ότι θα ευαισθητοποιήσει περαιτέρω του αναγνώστες της εφημερίδας μας, που ως επί το πλείστων είναι οι μαθητές και αυριανοί πολίτες. Φρονούμε ότι η συνέντευξη αυτή θα κάνει τους ανθρώπους που θα την διαβάσουν να ενημερωθούν και να αποκτήσουν μια ορθή αντίληψη για την αναπηρία, ενώ θα ενισχύσει την κοινωνική ενσυναίσθηση των ατόμων. Η συνέντευξη με την δική σας προσωπική μαρτυρία, ευελπιστούμε ότι θα αγγίξει την μαθητική κοινότητα και θα οδηγήσει στην διάπλαση υπεύθυνων πολιτών, με πρόθεση να αντιμετωπίσουν τις δομικές αστοχίες της κοινωνίας και να εξασφαλίσουν σε όλους ανεξαιρέτως ίσες δυνατότητες.


- Βιογραφικό του Παναγιώτη Πιτσίνιαγκα :

Ίδρυμα Μποδοσάκη https://www.blod.gr/speakers/pitsiniagkas-panagiotis/

- Ιστότοπος του Συνδέσμου Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους (Σ.Κ.Ε.Π.) https://www.skep.gr


1 view0 comments