• shadiari

«Πανδημία: Η νέα πραγματικότητα!»

Μία "εκ βαθέων" συνέντευξη της κας. Ν. Πολίτη, Ψυχολόγου του Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων Δούκα.


Υπεύθυνες μαθήτριες: Αριάννα Μαραγκού-Δυοβουνιώτου (Β'1 Λ) κ' Λία Συρίγου (Α'1 Λ)


Με αφορμή την πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας λόγω της πανδημίας του Covid-19 και ιδιαίτερα εμείς οι μαθητές που καλούμαστε να ανταποκριθούμε στη δύσκολη και απαιτητική καθημερινότητα (μαθήματα, ανασφάλεια για το «σήμερα», άγχος για το «αύριο», πανελλαδικές εξετάσεις), αποφασίσαμε να αποταθούμε σε εσάς, προκειμένου να μας διαφωτίσετε - με την ιδιότητά σας ως ψυχολόγου του Λυκείου μας- να αντιμετωπίσουμε τις πολλαπλές δυσκολίες της καραντίνας που βιώνουμε. Άλλωστε, είστε πάντα κοντά μας και νιώθουμε ότι η βοήθειά σας είναι πολύτιμη στις δύσκολες καταστάσεις που καλούμαστε κατά καιρούς να αντιμετωπίσουμε.


Επειδή ακριβώς θέσαμε στο κέντρο των ερωτήσεών μας τους ίδιους μας τους εαυτούς και τους συμμαθητές μας, οι ερωτήσεις μας είναι προσανατολισμένες στη ηλικιακή ομάδα των εφήβων, δηλαδή από 14 ετών και άνω.


Πόσο σημαντική θεωρείτε την επιρροή της καραντίνας στους νέους; Πιστεύετε πως θα έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα για το άτομο; (αναφορικά με τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του και γενικότερα του τρόπου ζωής του;)

Γενικά οι έφηβοι έχουν μια ψυχική ευπλαστότητα για να αντιμετωπίζουν τις δύσκολες συνθήκες που προκύπτουν. Ωστόσο μπορεί ένας έφηβος να αντιμετωπίζει προσωπικές και οικογενειακές δυσκολίες που να συντελέσουν με αρνητικό τρόπο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα. Αυτό προκύπτει ανάλογα με την προσωπική ιστορία του κάθε εφήβου. Δεν είναι απαραίτητα ο κανόνας. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι υπάρχουν περιπτώσεις μαθητών που ωριμάζουν και δυναμώνουν μέσα από τις κοινωνικές προκλήσεις.



Πως γίνεται αυτή η ενδυνάμωση αισθητή στον περίγυρο του συγκεκριμένου ατόμου ;

Αυτό έχει να κάνει με τις εμπειρίες και τα βιώματα του κάθε ανθρώπου, δηλαδή κάποιες συνθήκες, οι οποίες μπορεί φαινομενικά να είναι περιοριστικές, όπως αυτή που βιώνουμε, μπορεί για κάποιον άνθρωπο που προτιμά το πρόγραμμα, το χρονικό όριο, που λειτουργεί καλύτερα υπό συνθήκες πίεσης, να τον ωριμάσει περισσότερο και να πει μέσα του ότι «τώρα είναι καιρός να εστιάσω για παράδειγμα, στις εργασίες μου και στο διάβασμά μου και να μπορέσω να αποδώσω όσο το δυνατόν περισσότερο». Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που λειτουργεί τελείως διαφορετικά μία τέτοια συνθήκη. Μπορεί να πει κάποιος ότι « εγώ δεν αντέχω αυτόν τον περιορισμό, δεν τον μπορώ, έχω μάθει με διαφορετικό τρόπο και γι’ αυτό παραιτούμαι, δεν μπορώ να κάνω πάρα πολλά αυτή την περίοδο». Διαπιστώνουμε, λοιπόν, πως έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά που έχει ο κάθε άνθρωπος και σίγουρα με τον τρόπο που έχει μάθει να λειτουργεί!


Ποια περίπτωση από τις δύο, από την εμπειρία σας και μόνο αυτό το διάστημα, βλέπετε περισσότερο;

Έχω δει και τις δύο περιπτώσεις και θα έδινα την ίδια βαρύτητα. Φυσικά και δεν έχω δει μόνο παραίτηση από τη μία πλευρά, κάθε άλλο, καθώς έχω επαφή με τα παιδιά της δική σας ηλικίας, μιλάω με πολλούς μαθητές και είναι κάποιοι που πραγματικά τους αρέσει πολύ ένα πρόγραμμα και το ακολουθούν ευχάριστα και κάποιοι άλλοι που δεν το αντέχουν.



Σε περίπτωση που ένα παιδί θεωρήσει την καραντίνα ως μία περίοδο χαλαρώσης και παραιτηθεί από τις υποχρεώσεις του και το σχολείο, υπάρχει κάποιος τρόπος, οι γονείς να βοηθήσουν αυτό το παιδί να επανέλθει, να αποκτήσει κουράγιο και έμπνευση για να συνεχίσει;

Κατά την άποψή μου, ο γονέας θα μπορούσε εν μέρει να επηρεάσει ένα παιδί. Γιατί ένας έφηβος, έχει ήδη μία διαμορφωμένη άποψη. Όταν λοιπόν συνομιλήσει με τον γονέα του, ή θα σκεφτεί πως «ναι, έχει δίκιο ο μπαμπάς ή η μαμά μου και ίσως πρέπει να το σκεφτώ» ή, θα το αγνοήσει σκεπτόμενος πως θέλει να χαράξει την δική του πορεία σε αυτή τη περίοδο της ζωής του. Είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι η εφηβεία! Φυσικά μεγαλώνοντας έχουμε και τη ατομική ευθύνη του κάθε παιδιού. Δεν θα είναι πάντα ένας γονιός από πίσω να καθοδηγεί..



Θα χαρακτηρίζατε την καραντίνα περισσότερο ως μια ευκαιρία για το άτομο ή ως ένα εμπόδιο για αυτό;

Αυτό εξαρτάται ανάλογα με την προσωπική «οπτική» του κάθε ανθρώπου. Υπάρχουν άτομα που την βλέπουν ως μια ευκαιρία «αναπλήρωσης του χαμένου χρόνου – όπως έχει γράψει ο Προυστ» με την οικογένεια, με τα αδέρφια ή προσωπικού αναστοχασμού και υπάρχουν και άτομα που βιώνουν με μεγάλο άγχος το κλείσιμο στο σπίτι.



Για τα άτομα που η καραντίνα λειτουργεί ως ένα εμπόδιο, υπάρχει κάποιος τρόπος που θα μπορούσε να τους βοηθήσει στο να την αντιμετωπίσουν ευκολότερα;

Προσωπικά θεωρώ πως η θετική διάθεση και αισιοδοξία παίζουν σημαντικό ρόλο. Επιπλέον, θα πρέπει πάντα να υπάρχει πρόγραμμα. Ένας μαθητής δηλαδή, το πρωί θα σηκωθεί, θα ντυθεί, για να καθίσει στον υπολογιστή να παρακολουθήσει τα μαθήματά του και έπειτα θα μπορούσε να κάνει κάποιες δραστηριότητες, για παράδειγμα μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο, να ακούσει μουσική, να συνομιλήσει με τους φίλους του και την οικογένειά του, να φτιάξει ένα παζλ, ή μία κατασκευή, να βγει έξω για τρέξιμο ή περπάτημα. Όταν βάζουμε λοιπόν πρόγραμμα στη ζωή μας, η καραντίνα φαντάζει ευκολότερη. Φυσικά, κανείς δεν είπε πως είναι το πιο εύκολο πράγμα, αλλά έτσι λειτουργεί κάπως πιο θετικά σε σχέση με αυτό που είχαμε στο μυαλό μας και αγχωνόμαστε για το πώς θα το βγάλουμε εις πέρας.



Για εσάς προσωπικά, ήταν ωφέλιμη ή αποτέλεσε εμπόδιο και τι συναισθήματα σας προκαλεί ο εγκλεισμός;

Εμένα η ζωή μου διαφέρει σε κάποια σημεία από την δική σας, καθώς συνεχίζω να εξασκώ το επάγγελμά μου. Πέρα από την συνθήκη του σχολείου, που αναγκαζόμαστε να «βρισκόμαστε» και να μιλάμε μέσω υπολογιστή, εγώ προσωπικά θα πάω στο γραφείο μου, θα εργαστώ κανονικά, δύο απογεύματα την εβδομάδα, με τις απαραίτητες, βέβαια, προφυλάξεις γιατί οι ψυχολόγοι δουλεύουν ακόμα και αυτή την περίοδο της καραντίνας.

Σε κάθε, όμως, περίπτωση, έχω πάντα μια θετική άποψη στα πράγματα, δεν τα βλέπω μαύρα, ακόμα και σε ένα δύσκολο θέμα ή πρόβλημα. Θα προσπαθήσω να σκεφτώ «τι είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω;» «πώς μπορώ να το αντιμετωπίσω;» και ξεκινώ -όπως προανέφερα- και πάντα συμβουλεύω και εσάς, φτιάχνοντας ένα πρόγραμμα και προσπαθώ να το ακολουθώ πιστά.

Αντιλαμβάνεστε πως μια διάθεση πεσιμιστική, μια τέτοια δύσκολη συγκυρία, την κάνει ακόμα δυσκολότερη, δεν δίνει μία διάσταση πιο ανάλαφρη προκειμένου να βγει πιο εύκολα. Το κομμάτι της αισιοδοξίας παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο και η ζωή η ίδια μάς δείχνει πόσο υπομονή πρέπει να έχουμε. Οι κοινωνικές συνθήκες και τα γεγονότα που αντιμετωπίζουμε, μάς δείχνουν πως όσο κι αν βιαζόμαστε να γίνουν τα πράγματα όπως τα θέλουμε, αυτά θα έρθουν με τους δικούς τους ρυθμούς, οπότε ή το δεχόμαστε ή απλά υποφέρουμε. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό πως είναι καθαρά θέμα οπτικής του κάθε ατόμου. Δεν έχει να κάνει ούτε με τα αποκτήματα, τα αντικείμενα, ούτε με τις γνώσεις και τη μόρφωση. Η ψυχική κατάσταση είναι εντελώς ανεξάρτητη απ' όλα αυτά. Μπορεί κάποιος να εχει τα λιγότερα, αλλά μέσα του να είναι τοποθετημένος και να νιώθει πως είναι αρκετά αυτά που έχει. Κι’ άλλος να έχει πάρα πολλά και να μην μπορεί να βρει χαρά!


Η ανάγκη μας για ενημέρωση είναι μεγάλη. Μήπως όμως η διαρκής παρακολούθηση των ειδήσεων, συνιστά μια εξουθενωτική διαδικασία που προκαλεί ακόμα περισσότερο άγχος και προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα; Τι θα προτείνατε επί του θέματος αυτού;

Η πληροφορία χρειάζεται μέχρι το σημείο που δεν θα λειτουργήσει ανασταλτικά. Όλοι νιώθουν ότι έχουν ένα εσωτερικό όριο. Στην περίπτωση αυτή, καλό είναι ο χρόνος παραμονής στο σπίτι να συμπληρώνεται με διάφορα θέματα όπως η συζήτηση με τους οικείους, με μουσική, με διάβασμα, με σωματική άσκηση ή με διασκεδαστικά παιχνίδια ανάλογα με την ηλικία.



Κι αν κάποιος δεν γνωρίζει τα όριά του, πώς μπορεί να θέσει φραγμούς;

Σε αυτή την περίπτωση, φανταζόμαστε πως υπάρχει και ο περίγυρος, δηλαδή κάποιοι άνθρωποι του εξωτερικού περιβάλλοντος του ατόμου, για να μιλήσουν μαζί του, όταν βλέπουν πως δεν μπορεί να μπει ένα όριο.

Βάζοντας ,δηλαδή, τον εαυτό μας συνεχώς σε μία στρεσογόνο κατάσταση, να παρακολουθούμε εναγωνίως τις εξελίξεις, μας δυσκολεύουμε περισσότερο. Με αυτή την αγωνία, ούτε υποστηρίζουμε κάτι, ούτε ενισχύουμε κάτι, ούτε διευκολύνουμε κάτι. Αυτό είναι που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε! Φυσικά και θα ακούσουμε τις ειδήσεις, τα μέτρα προστασίας αλλά μέχρι ένα σημείο. Το να παρακολουθούμε συνεχώς τα ποσοστά που αυξάνονται, το πόσοι εισήλθαν ή εξήλθαν από τις ΜΕΘ, τα νούμερα να ανεβοκατεβαίνουν, δείχνει πως κρεμόμαστε από κάτι το οποίο είναι και ψευδές, πρόκειται δηλαδή για μία είδηση που δε σημαίνει απαραίτητα πως από αυτήν «κρατιόμαστε», γιατί.. νά που βγαίνουν άνθρωποι από τις ΜΕΘ, μια γιαγιά 93 ετών βγήκε και ήταν υγιής και ήταν άλλοι μικρότερης ηλικίας που δυστυχώς πεθαίνουν. Βλέπουμε, λοιπόν, πως δεν υπάρχει κανόνας, για να πούμε πως ισχύει κάτι ανευ εξαιρέσεων, δεν πρόκειται για μαθηματική εξίσωση!



Η διαρκής συμβίωση σε ένα σπίτι, δύο ή και περισσότερων ατόμων, ιδιαίτερα όταν συνυπάρχουν και οι νέοι μαζί με τους μεγαλυτέρους– χωρίς διαλείμματα- μπορεί να προκαλέσει προβλήματα και εντάσεις; Αν ναι, πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν;

Είναι φυσικό να δημιουργούνται εντάσεις με την μακρόχρονη παραμονή στο σπίτι, για αυτό χρειάζεται και ατομική απασχόληση του κάθε μέλους, να μείνει καθένας μόνος με τον εαυτό του, να πάει μια βόλτα, να συνομιλήσει με άλλους ανθρώπους εκτός σπιτιού. Οι αλλαγές χρειάζονται και είναι καθοριστικές για όλους.


Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να μοιραστούμε μια καθαρά δική μας ανησυχία, που δεν απευθύνεται στους εφήβους. Σε πολλές περιπτώσεις, οι γυναίκες υφίστανται τη βιαιότητα των συζύγων τους και συνήθως σιωπούν, αφού δεν έχουν από κάπου αλλού να βασιστούν οι ίδιες. Υπό τις συνθήκες λοιπόν που ζούμε, που ο εγκλεισμός είναι αναπόφευκτος, τι θα προτείνατε εσείς σε αυτές τις γυναίκες;

Θα ήθελα να τονίσω, πως έχει δημιουργηθεί γραμμή υποστήριξης αυτών των γυναικών, ειδικά λόγω των συγκεκριμένων συνθηκών και εγώ προσωπικά παροτρύνω τον κόσμο με όποιον τρόπο μπορώ να ζητήσει βοήθεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μπορεί για παράδειγμα μία γυναίκα να πει πως «θα βγω λίγο να περπατήσω» και εκεί να πάρει ένα τηλέφωνο, ζητώντας μια βοήθεια, να επικοινωνήσει δηλαδή με την ανάλογη αρμόδια αρχή, ή με μια φίλη της. Σκεπτόμενη, όμως, τη συγκεκριμένη κατάσταση με την βία, ο θύτης, ας τον πούμε έτσι, δημιουργεί αυτή τη συνθήκη του εκφοβισμού αλλά και το θύμα «κάθεται». Υπάρχει δηλαδή μια παθολογία που έλκει τα πράγματα, καθώς κάποιος που δεν θέλει να δέχεται βία, «φεύγει», δεν μένει σε μία τέτοια κατάσταση. Σε αυτή την περίπτωση ,λοιπόν, υπάρχει κάτι πιο σύνθετο.

Επεκτείνοντας αυτή την άποψη, ένας άνθρωπος ο οποίος κακοποιείται, από τη μία παραδέχεται πως κακοποιείται, κι από την άλλη ζητάει βοήθεια. Όμως, δεν εφαρμόζει αυτά τα οποία λέγονται. Απαιτείται χρόνος, αργά και σταθερά βήματα, μεγάλη προσπάθεια και σίγουρα πολλές φορές και πιο δραστικά μέτρα. Εδώ μπορούν να συμβάλουν οι γείτονας, αν πέσει στην αντίληψή τους κάποιο τέτοιο περιστατικό.


Πολλοί άνθρωποι- συμπεριλαμβανομένων και των νέων- φοβούνται πως θα νοσήσουν από τον ιό. Ορισμένοι μάλιστα, ανησυχούν υπερβολικά, ειδικά αν εμφανίσουν κάποιο σύμπτωμα, το οποίο σπεύδουν να χαρακτηρίσουν ως σύμπτωμα του κορωναϊού. Πώς μπορούμε να περιορίσουμε τον φόβο αυτό και να του δώσουμε ένα πιο ρεαλιστικό πλαίσιο;

Η ανησυχία δεν είναι σύμπτωμα του κορωνοϊού μόνο, αλλά κάποιος αγχώνεται όταν περιμένει τα αποτελέσματα μιας γραπτής δοκιμασίας ή όταν περιμένει θετική ανταπόκριση από την παρέα του. Γενικά είναι ένα θέμα η ανησυχία και επειδή διανύουμε μια ιδιαίτερη κοινωνική συνθήκη, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα γύρω μας αλλά μπορούμε να παρέχουμε στον εαυτό μας την προστασία που μας συμβουλεύουν οι ειδικοί. Όταν κάποιος βρεθεί σε μια τέτοια συνθήκη, τότε μπορεί να απευθυνθεί στους ειδικούς (χρήση τεστ) για να γνωρίζει αν νοσεί. Λόγω και της ιδιαιτερότητας της εφηβείας, είναι μεγάλες οι αντιστάσεις που αναπτύσσονται στο θέμα του ελέγχου του περιβάλλοντος. Όταν ο έφηβος συνειδητοποιήσει την έλλειψη παντοδυναμίας του, τότε το άγχος θα είναι ελάχιστο. Χρειάζεται χρόνος και ενδοσκόπηση.


Σε κάθε περίπτωση όμως, οι ψυχολόγοι την συγκεκριμένη περίοδο δουλεύουν κανονικά, είναι σαν τους γιατρούς και έτσι επιτρέπεται οποιοσδήποτε επιθυμεί να μετακινηθεί και να πάει στον ψυχολόγο. Δεν εγκακαταλείπει μία προσπάθεια κάποιος επειδή ήρθε η καραντίνα. Είναι σημαντική πέρα από την σωματική και η ψυχική υγεία! Ειδικά σε αυτές τις συνθήκες μπορεί και πρέπει να δέχεται υποστηρίξη.



Πώς θα μπορούσε κάποιος νέος να εκμεταλλευτεί την καραντίνα με δημιουργικό τρόπο; Πώς θα μπορούσε να την αντιμετωπίσει ιδιαίτερα στις δύσκολες εκείνες στιγμές όπου νιώθουμε ότι οι δυνάμεις μας, μάς εγκαταλείπουν;

Όπως προαναφέραμε, είναι σημαντικό το καθημερινό πρόγραμμα με σημαντικές αλλαγές μέσα στην εβδομάδα δηλαδή πέρα από το σχολείο και το διάβασμα, η ενασχόληση με κάποιο χόμπι, μουσική, διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων, η παρακολούθηση μιας ταινίας, η σωματική άσκηση, η διαδικτυακή συνομιλία με φίλους, η δημιουργία μιας κατασκευής και πολλών άλλων ασχολιών, που ενδεχομένως δεν υπήρχε ο χρόνος στο παρελθόν να υλοποιηθούν, είναι βοηθητικές για τον ψυχισμό.




Θεωρείτε πως η καραντίνα αλλοιώνει τις διαπροσωπικές σχέσεις του ατόμου; Ποια η άποψή σας για την ψηφιακή επικοινωνία; Τελικά η επικοινωνία έχει μία μόνο μορφή ή είναι χρήσιμη και έχει νόημα ακόμα και αν πραγματοποιείται και με άλλες μορφές;

Το θετικό είναι ότι η καραντίνα θα έχει ημερομηνία λήξης, οπότε οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν αλλοιώνονται απλά αλλάζουν μορφή. Στην εποχή που διανύουμε, η ψηφιακή επικοινωνία έχει βοηθήσει την επαφή με τους άλλους διότι αν δεν υπήρχε και δεν επιτρεπόταν να βρεθούμε από κοντά, τότε θα είχαμε όλοι δυσκολίες στις επαφές με τους συνανθρώπους. Ας δούμε θετικά την περίοδο αυτή και ας χρησιμοποιήσουμε την ψηφιακή επικοινωνία όσο καλύτερα μπορούμε μέχρι να ανταμώσουμε ξανά.



Είναι σωστό να διακόψει κανείς μια φιλία μέσα σε αυτή την περίοδο, λαμβάνοντας υπόψιν τις συνθήκες στις οποίες ζούμε; Πως θα πρέπει να διαχειριστούμε μια τέτοια κατάσταση;

Εγώ θεωρώ πως κάτι τέτοιο είναι πέρα από τον περιορισμό της καραντίνας. Είτε είμασταν στο σχολείο, είτε είμασταν σε αυτή τη συνθήκη, θεωρώ πως πάντα πρέπει να δίνουμε λίγο χώρο και χρόνο σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Ακόμα κι αν έχουμε τσακωθεί, ή διαπληκτιστεί, αφήνουμε κάποιες μέρες να περάσουν, να καταλαγιάσει ένας θυμός ή μια ένταση, και μετά κάνουμε πάλι μία προσπάθεια επικοινωνίας, χωρίς όμως να επιδιώξουμε να πείσουμε τον άλλον ότι έχουμε δίκιο. Σκοπός είναι να συζητήσουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, αυτό δηλαδή που νιώθουμε. Αν και πάλι μέσω της συζήτησης δε βρεθεί κάποια λύση τότε φυσικά καλό είναι να το αφήσουμε ίσως και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Γενικά, δεν εγκαταλείπουμε τις ανθρώπινες σχέσεις ειδικά όταν έχουμε επενδύσει σε αυτές συναισθηματικά και λέμε «τέλος», εκτός φυσικά αν έχει γίνει κάτι το οποίο είναι πάρα πολύ ακραίο και δεν μπορούμε μέσα μας να το συγχωρέσουμε.. αλλά ο χρόνος και η απόσταση πάντα βοηθούν. Βέβαια, όπως αναφέρεις, Αριάννα, ο περιορισμός στον οποίο ζούμε, η καραντίνα δηλαδή, σίγουρα το «φουντώνει» ακόμα περισσότερο όλο αυτό, αφού δεν υπάρχει η καθημερινή επαφή!



Ακούμε κατά καιρούς στις ειδήσεις ότι ορισμένοι νέοι αψηφούν την καραντίνα και όλους τους περιορισμούς που αυτή επιβάλλει και δρουν με αφέλεια και χωρίς αίσθημα κοινωνικής ευθύνης. Πώς ερμηνεύετε αυτή τη συμπεριφορά; Εσείς τι θα προτείνατε σε αυτή την περίπτωση;

Ακόμα και πίσω από αυτή την συμπεριφορά, κρύβεται άγχος και φόβος αλλαγής στην πραγματικότητα που υπήρχε μέχρι τώρα. Οι αλλαγές δεν είναι ευχάριστες για όλους, κάποιοι δεν μπορούν τις αλλαγές είτε θετικές είτε αρνητικές. Το μόνο που θα διευκόλυνε αυτά τα άτομα ήταν η δομημένη συζήτηση και επιχειρηματολογία με ανθρώπους που γνωρίζουν τις ιατρικές επιπτώσεις του κορονοιού για να πειστούν ότι υπάρχει λόγος προστασίας από τους κινδύνους.



Τι πιστεύετε για το ψηφιακό μάθημα; Ποια τα μειονεκτήματα και πλεονεκτήματά του στην ψυχολογία των νέων;

Είναι μια νέα μορφή μαθήματος που δείχνει ότι μπορεί κάποιος να έχει ακαδημαϊκή συνέχεια χωρίς εμπόδια. Αν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε θετικά ή αρνητικά, θα λέγαμε ότι είναι πλεονέκτημα ότι δεν διακόπτεται η ακαδημαϊκή πορεία, δεν υπάρχει συνεχές τρέξιμο καθημερινά, άρα οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί. Στα μειονεκτήματα, θα συγκαταλέγαμε την έλλειψη ατομικής οριοθέτησης, στο σχολείο οι μαθητές οριοθετούνται, είναι στο πλαίσιο της τάξης και ακολουθούν κανόνες, ενώ στο σπίτι οι κανόνες χαλαρώνουν και τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό η δια ζώσης επικοινωνία. Οι μαθητές μπορούν να βρίσκονται, να μοιράζονται στιγμές και να χαίρονται την παρέα.




Μπορεί ο έφηβος να οριοθετήσει τον εαυτό του; Κι αν όχι, τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση;

Όπως προαναφέραμε, οι γονείς μπορούν πάντα να επιχειρηματολογούν και να συζητούν με τα παιδιά τους, εξηγώντας τους γιατί πρέπει να είναι τυπικοί στις υποχρεώσεις τους, αντιλαμβανόμενοι πως η συνθήκη που ζούμε, τα διαδικτυακά μαθήματα με τις κάμερες, τα μικρόφωνα είναι ιδιαίτερα πιεστική, ωστόσο αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή και μακάρι να ήταν στο χέρι μας να αλλάξουμε τα πράγματα!

Φυσικά στην εφηβεία δεν μπορούμε να επιβάλουμε στα παιδιά μας να κάνουν κάτι ωστόσο η συνέπεια, δείχνει και στον εαυτό τους πώς θα αντιμετωπίζουν κάποιες καταστάσεις και μελλοντικά. Η συνέπεια χτίζεται με τα χρόνια γι’ αυτό και πρέπει να υπάρχει μία σταθερότητα. Τα παιδιά βέβαια, μεγαλώνοντας, παραδειγματίζονται από τους γονείς τους, καθώς βλέπουν πώς εκείνοι λειτουργούν και έτσι σιγά-σιγά μαθαίνουν. Κι εσείς δηλαδή όλα αυτά που κάνετε τώρα, κάπως τα έχετε πάρει από την παιδική σας ηλικία, από τότε που ήσασταν στο δημοτικό και αυτά είναι που σας βοηθούν, αυτή τη στιγμή να είστε πιο συγκροτημένες και να θέλετε να προσπαθήσετε. Εννοείται όμως πως και η χαλάρωση είναι απόλυτα φυσιολογική, δηλαδή δεν μπορεί ένας οργανισμός να είναι συνεχώς σε μία εγρήγορση, αγωνία και ένταση. Πρέπει να χαλαρώνει και λίγο.



Αυτό το διάστημα χαρακτηρίζεται από πολλούς, ως περίοδος έλλειψης κινήτρου. Τι πιστεύετε ότι θα μπορούσε να αποτελέσει κίνητρο για τους νέους;

Η σκέψη ότι η περίοδος αυτή θα λήξει, βοηθά στα μελλοντικά σχέδια των εφήβων και κατ΄επέκταση στα προσωπικά κίνητρα.



Φτάνοντας προς το τέλος αυτής της συνέντευξης, θα θέλατε ίσως να προσθέσετε κάτι, μία σκέψη σας, έναν προβληματισμό ίσως, μία ακόμα συμβουλή προς εμάς, μία ευχή…

Θεωρώ ότι ως μαθητές και έφηβοι κάνετε πολλά και παραγωγικά έργα, ίσως κάνετε περισσότερα από τις προηγούμενες γενιές και φαίνεται να είστε πιο ευπροσάρμοστοι από τους μεγαλύτερους. Εύχομαι να συνεχίσετε με τον ίδιο ζήλο σε όλη σας τη ζωή!



12 views0 comments

Υπεύθυνη Καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη, Φιλόλογος Λυκείου

 

Αρχισυντάκτης: Παντελής Κάβουρας

 

Συντακτική Επιτροπή: Αριάννα Μαραγκού-Δυοβουνιώτου, Παναγιώτης Γεωργίου, Κυριακή Τσιντικίδου 

Μαθητική Εφημερίδα, © 2020, Εκπαιδευτήρια Δούκα