• shadiari

Περί απλοποίησης της γλώσσας μας..


από το μαθητή Παντελή Κάβουρα, Α’ 3 Λ


Στις ημέρες μας επικρατεί η απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Από την αρχαιότητα η γλώσσα μας διακρινόταν σε διαλέκτους και ιδιώματα ενώ, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η γλώσσας μας υπέστη αλλοίωση.

Η έλλειψη εκπαίδευσης στην πλειοψηφία των Ελλήνων οδήγησε στη γλωσσική παρακμή της ελληνικής μας γλώσσας. Η γλώσσα δέχθηκε ισχυρά πλήγματα κατά τα προεπαναστατικά χρόνια.  Ο Ιωάννης Βηλαράς απλοποίησε ακραία τη γλώσσα μας με τον ευτελισμό της ορθογραφίας και του τονισμού. Παρόλο που στα κέντρα του απόδημου ελληνισμού- σε πόλεις όπως η Τεργέστη, η Βενετία, η Μασσαλία η Οδησσός και το Φανάρι στην Κωνσταντινούπολη- οι Έλληνες ομογενείς είχαν διατηρήσει την ελληνική, επικράτησε έντονος διχασμός αναφορικά με τη μορφή που θα έπρεπε να λάβει η γλώσσα μας, με την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Ο Αδαμάντιος Κοραής είχε προτείνει μια μείξη της αρχαϊζουσας με τη δημοτική και την υιοθέτηση μιας μορφής καθαρεύουσας. Η καθαρεύουσα ωστόσο, δεν αποτελεί γλώσσα που ομιλούνταν από τους Έλληνες λογίους ή και αγράμματους. Αποτελούσε μια συμβιβαστική μορφή γλώσσας που ένωνε στοιχεία και από τις δυο άλλες μορφές. Η καθαρεύουσα διδάχθηκε και καθιερώθηκε αλλά δε χρησιμοποιήθηκε για την καθημερινή επικοινωνία από την πλειοψηφία του λαού παρόλο που την δεκαετία του ‘50 οι μαθητές έγραφαν εκθέσεις, εκ περιτροπής, και στη δημοτική και στην καθαρεύουσα, δεχόμενοι επικρίσεις βέβαια, για τη μεικτή γλώσσα που οι περισσότεροι μαθητές χρησιμοποιούσαν. Σίγα σιγά απλοποιήθηκε και εν τέλει καθιερώθηκε η δημοτική. Παρόλ΄ αυτά η τελική αυτή νίκη της απλούστερης και καθομιλουμένης μορφής δεν ήταν αρκετή.

Έκτοτε ξεκίνησε μια συνεχής απλοποίηση. Με την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος και των πνευμάτων, τα ελληνικά απομακρύνθηκαν ακόμα περισσότερο από τις ετυμολογικές τους ρίζες και ελληνικές λέξεις απλοποιήθηκαν ως προς την ορθογραφία. Παραδείγματα όπως αυγό-αβγό, τραίνο-τρένο, μακρυά -μακριά ,κλασσικός- κλασικός, αντιπροσωπεία-αντιπροσωπία αλλά και η διαφοροποίηση πολλών λέξεων ως προς την κλίση τους (πίστης- πίστεως), αποκαλύπτουν τις αλλαγές που υφίσταται η γλώσσα μας με το πέρασμα των χρόνων. Οι αλλαγές αυτές οδήγησαν στην αλλοίωση της γοητείας και τις αυθεντικότητάς της με την εισαγωγή αυθαίρετων στοιχείων που έφθειραν τη διαχρονική ομορφιά των λέξεων. Γιατί η μοναδικότητα της γλώσσας έγκειται στο αρχαίο της παρελθόν, στην αυθεντικότητα και τα μνημεία της.

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου