• shadiari

« Σημείο Αναγνωρίσεως »

από τη μαθήτρια Τερέζα Φλόκα, Α’ 3 Λ

Ὅλοι σέ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,

ἐγώ σέ πρσφωνῶ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο.

Ἀπό μακριά ἐξαπατᾶς.

Θαρρεῖ κανείς πώς ἔχεις ἐλαφρά ἀνακαθήσει

νά θυμηθεῖς ἕνα ὡραῖο ὄνειρο πού εἶδες,

πώς παίρνεις φόρα νά τό ζήσεις.

Ἀπό κοντά ξεκαθαρίζει το ὄνειρο:

δεμένα εἶναι πισθάγκωνα τά χέρια σου

μ' ἕνα σκοινί μαρμάρινο

κι ἡ στάση σου εἶναι ἡ θέλησή σου

κάτι νά σέ βοηθήσει νά ξεφύγεις

τήν ἀγωνία τοῦ αἰχμάλωτου.

Ἔτσι σέ παραγγείλανε στό γλύπτη:

αἰχμάλωτη.

Δέν μπορεῖς

οὔτε μιά βροχή νά ζυγίσεις στό χέρι σου,

οὔτε μιά ἐλαφριά μαργαρίτα.

Δεμένα εἶναι τά χέρια σου.

Καί δέν εἶν' τό μάρμαρο μόνο ὁ Ἄργος.

Ἄν κάτι πήγαινε ν' ἀλλάξει

στήν πορεία τῶν μαρμάρων,

ἄν ἄρχιζαν τ' ἀγάλματα ἀγῶνες

γιά ἐλευθερίες καί ἰσότητες,

ὅπως οἱ δοῦλοι,

οἱ νεκροί

καί τό αἴσθημά μας,

ἐσύ θά πορευόσουνα

μές στήν κοσμογονία τῶν μαρμάρων

μέ δεμένα πάλι τά χέρια, αἰχμάλωτη.

Ὅλοι σέ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,

ἐγώ σέ λέω γυναίκα ἀμέσως.

Ὄχι γιατί γυναίκα σέ παρέδωσε

στό μάρμαρο ὁ γλύπτης

κι ὑπόσχονται οἱ γοφοί σου

εὐγονία ἀγαλμάτων,

καλή σοδειά ἀκινησίας.

Γιά τά δεμένα χέρια σου, πού ἔχεις

ὅσους πολλούς αἰῶνες σέ γνωρίζω,

σέ λέω γυναίκα.

Σέ λέω γυναίκα

γιατ' εἶσ’ αἰχμάλωτη.

( Τό λίγο το κόσμου, 1971 )


8 Μαρτίου 2020. Η ημέρα της γυναίκας που γιορτάζεται τα τελευταία 15 χρόνια έχει σαν στόχο να υπενθυμίζει πως οι γυναίκες πρέπει να απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες σε όλους τους τομείς. Καθιερώθηκε ως ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στη Νέα Υόρκη με αίτημα τις καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Η γυναίκα στην πάροδο των ετών ενέπνευσε σημαντικές προσωπικότητες όπως και την Κική Δημουλά, της οποίας το ποίημα  « Σημείο Αναγνωρίσεως » γράφτηκε με αφορμή τη μορφή μιας αλυσοδεμένης γυναίκας που εικονίζει τη Β. Ήπειρο στον πεζόδρομο της Τοσίτσα.

Η ποιήτρια στο έργο αυτό υμνεί τη μορφή της γυναίκας ( " εγώ σε προσφωνώ γυναίκα "). Την ξεχωρίζει, την περιγράφει, τη συμπονά ( στ. 8). Με το βήμα της στραμμένο στο μαρμάρινο άγαλμα , η δημιουργός θυμάται και βλέπει μέσα από το άγαλμα τη μορφή μιας γυναίκας χειραγωγημένης (στ.10), ανελεύθερης, εξαρτημένης.    Έτσι της έχουν ορίσει τη μοίρα της οι άλλοι.

Ακόμη και αν η γυναίκα ονειρευτεί ή επιδιώξει μια αλλαγή δε θα μπορούσε να απελευθερωθεί  ( στ.14-15 ) γιατί κάποιοι άλλοι ισχυρότεροι ορίζουν τη δύναμή της. Η ποιήτρια διαπιστώνει ότι είναι δύσκολο να αλλάξει η μοίρα αυτής της γυναίκας ( στ. 16-18, 28- 29 ), διότι η αναγνώριση των δικαιωμάτων της ήδη από το παρελθόν είναι αδύναμη. Η γυναίκα και η αιχμαλωσία είναι έννοιες ταυτισμένες στο μυαλό και στην πένα της Κικής Δημουλά, καθώς αναγνωρίζει κατ' επανάληψη την κοινωνική καταπίεση του γυναικείου φύλου. Κυριαρχεί η αγανάκτηση για τον εγκλωβισμό και για τους πολλαπλούς ρόλους που επωμίζονται να αναλάβουν οι γυναίκες.

Η δημιουργός νιώθει οικειότητα και ταυτίζεται με κάθε είδος γυναικείας εξάρτησης και καταπίεσης, η οποία δεν αφήνει περιθώρια για όνειρα, για αλλαγή, για ανατροπή.

Οι στίχοι με τους οποίους κλείνει το ποίημα επαναφέρουν την ουσία του σημείου αναγνωρίσεως, που δεν είναι άλλη από την αιχμαλωσία της γυναίκας· το ποίημα, άλλωστε, τελειώνει σκόπιμα με τη λέξη «αιχμάλωτη». Η ποιήτρια αναδεικνύει την αιχμαλωσία των γυναικών ως βασικό στοιχείο του βίου τους, θέλοντας έτσι να στηλιτεύσει μια διαχρονική κατάσταση που επιφέρει θλίψη και πόνο στις γυναίκες.

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου