• shadiari

Σκέψεις με αφορμή την ταινία “Freedom Writers”

από τη μαθήτρια Ελπίδα Πλακιά, Α1’ Λ




Μια ταινία με σημαντικά μηνύματα και περιεχόμενο πάντα επίκαιρο είναι «Οι συγγραφείς της Ελευθερίας» (“Freedom Writers”). Πιστεύω πως αυτή την ταινία πρέπει όλοι οι άνθρωποι, να την δουν κάποια στιγμή στη ζωή τους αλλά ως μαθήτρια με έκανε να δω την εκπαίδευση από μια διαφορετική οπτική γωνία.

Πρόκειται για μια ταινία βασισμένη στο βιβλίο “The Freedom Writers Diary” το οποίο συνέθεσε η καθηγήτρια Erin Gruwell και αποτελείται από τα ημερολόγια των μαθητών της στο σχολείο Woodrow WilsonClassical High School, στην California. Η δασκάλα αυτή έχει αναλάβει να διδάξει το μάθημα των Αγγλικών σε ένα χαμηλών απαιτήσεων τμήμα το οποίο αποτελείται από μαθητές χαμηλών κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων όπως μετανάστες και αφροαμερικάνους. Ο καθένας από αυτούς έχει την δική του ιστορία, τα δικά του προβλήματα και ένα ταραγμένο παρελθόν. Έτσι το σχολείο έχει συγκεντρώσει όλους αυτούς τους «ανεπίδεκτους μαθήσεως» εφήβους σε μια τάξη η οποία θεωρείται «χαμένη υπόθεση».

Η καθηγήτριά τους, όμως, δεν τους βλέπει όπως όλοι οι άλλοι. Προσπαθεί να τους καταλάβει και να κάνει το σχολείο ένα ασφαλές μέρος για αυτούς, μια οικογένεια που μερικοί ποτέ δεν είχαν. Έτσι τους παροτρύνει να κρατήσουν ένα ημερολόγιο, να μοιράζονται με την τάξη ό,τι θέλουν από αυτό ώστε να βρουν κοινά σημεία με τους συμμαθητές τους και να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης. Μπορεί να αντιμετωπίζουν ρατσιστικά σχόλια και περιστατικά βίας στη ζωή τους, όμως στο σχολείο χάρη στην καθηγήτριά τους, είναι ασφαλείς. Η Erin, η δασκάλα τους, έχει αφιερώσει όλη της τη ζωή σε αυτήν την τάξη γιατί δε θέλει απλώς να τους διδάξει μια συγκεκριμένη ύλη, αλλά να τους δείξει τη σπουδαιότητα της εκπαίδευσης και να τους πείσει να παραμείνουν στο σχολείο. Επιδιώκει να τους οδηγήσει στην αυτογνωσία, να αλλάξει ολοκληρωτικά τον κόσμο τους και να τους χαρίσει τα ερεθίσματα και το χρόνο που κανείς άλλος δεν τους είχε δώσει καθώς το θεωρούσε σπατάλη χρόνου και κόπου.

Βλέποντας αυτή την ταινία συνειδητοποίησα πως η εκπαίδευση έχει μια αποστολή πολύ πιο φιλόδοξη από την αποστήθιση μιας διδακτέας ύλης και την επιτυχία σε κάποιες εξετάσεις, που προωθεί το σημερινό βαθμοθηρικό σύστημα της Ελλάδας.

Το σχολείο πρέπει να βοηθάει τον καθένα και να τον κάνει να ξεδιπλώνει τα ιδιαίτερα χαρίσματα που έχει, γιατί μπορεί να είμαστε όλοι ίσοι, αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Χρειάζεται να γίνουν ριζικές αλλαγές ξαναγυρνώντας σε απλές βασικές αρχές όπως μας δίνει το παράδειγμα της καθηγήτριας: αγάπη, ενδιαφέρον, κατανόηση, ενίσχυση, πίστη στις δυνατότητες που κρύβει ο καθένας μας. Δυστυχώς σε όλο τον κόσμο υπάρχουν παιδιά που στερούνται ευκαιριών όπως αυτά της ταινίας αλλά και παιδιά με διαφορετικά προβλήματα που καταλήγουν να μισούν το σχολείο και το ποσοστό αυτών ολοένα και αυξάνει.

Στο σχολείο πρέπει να επωφελούνται όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως. Είναι αναφαίρετο το δικαίωμα όλων των μαθητών στην παιδεία, στην κατάκτηση γνώσεων, στη διαμόρφωση αξιών και στάσεων ζωής, στην πνευματική και ψυχική καλλιέργεια, στο ειλικρινές ενδιαφέρον και στην αποδοχή από τους άλλους. Αυτός είναι ο στόχος που οφείλει το σχολείο να πραγματώνει, σε κάθε κοινωνία, σε κάθε πολιτισμό, σε κάθε γωνιά του πλανήτη.


Υπεύθυνη Καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη, Φιλόλογος Λυκείου

 

Αρχισυντάκτης: Παντελής Κάβουρας

 

Συντακτική Επιτροπή: Αριάννα Μαραγκού-Δυοβουνιώτου, Παναγιώτης Γεωργίου, Κυριακή Τσιντικίδου 

Μαθητική Εφημερίδα, © 2020, Εκπαιδευτήρια Δούκα