• shadiari

Συνέντευξη Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας Γαβριήλ.

Υπεύθυνοι συνέντευξης οι μαθητές Αριάννα Μαραγκού- Δυοβουνιώτου, Α’ 3 Λ, Παντελής Κάβουρας Α’ 3 Λ , Άγγελος Κογκαλίδης Α’4 Λ


Την απομαγνητοφώνηση ανέλαβαν οι μαθητές Δέσποινα Κώνστα Α΄3 Λ και Άγγελος Κογκαλίδης Α’ 4 Λ.


Στο πλαίσιο του εορτασμού των Τριών Ιεραρχών και με τη συμβολή του θεολόγου μας κ. Ζ. Μηνιώτη, τον οποίο ευχαριστούμε ιδιαιτέρως, είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο σχολείο μας τον Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, Γαβριήλ τον οποίο παρακολουθήσαμε όλοι οι μαθητές σε μία ξεχωριστή ομιλία που έλαβε χώρα στο θέατρο του σχολείου μας. Πρόκειται για έναν λόγο εμπνευσμένο με θέμα τη σχέση ανθρώπου- φυσικού περιβάλλοντος στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής.

Μετά το τέλος της ομιλίας του και ύστερα από σχετική συζήτηση που αναπτύχθηκε με τους μαθητές, βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες και η συμμαθήτριά μας Αγγελίνα Ντάτση (Α’3 Λ) πρόσφερε στον Μητροπολίτη ένα αναμνηστικό δώρο, το πορτρέτο του φιλοτεχνημένο από την ίδια τη μαθήτρια. Στη συνέχεια, παρά το επιβαρυμένο του πρόγραμμα, ο Μητροπολίτης με ιδιαίτερη χαρά και υπομονή μας αφιέρωσε χρόνο και μας παραχώρησε μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη.


Σεβασμιότατε, είναι μεγάλη η τιμή και η χαρά μας που βρίσκεστε σήμερα στο σχολείο μας και είναι αλήθεια πως κάθε φορά που σας ακούμε να μιλάτε, σας νιώθουμε τόσο κοντά μας και τα λόγια σας τόσο δυνατά στην ψυχή μας. Νιώθουμε ότι έχουμε απέναντί μας έναν ιεράρχη όχι απόμακρο, αλλά ανθρώπινο που αγαπά και στηρίζει το συνάνθρωπο και είναι κοντά στη νεολαία. Πώς βλέπετε τους νέους σήμερα; Έρχονται στην εκκλησία; Είναι κοντά στο Θεό; Περισσότερο ή λιγότερο από παλιά;

Κι εμένα είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή να είμαι κοντά σας πάντοτε. Άλλωστε, όταν έρχομαι σε ένα σχολείο είναι μια ευκαιρία να θυμηθώ και τα μαθητικά, αλλά και τα καθηγητικά μου χρόνια. Για να είμαι ειλικρινής απέναντί σας- όπως ξέρετε η ειλικρίνεια είναι πάντοτε στη ζωή μας- θεωρώ πάντα ότι η νεολαία είναι ό,τι καλύτερο έχουμε στην εποχή μας, σε κάθε εποχή. Δεν μπορούμε ποτέ να κατηγορήσουμε τα νέα παιδιά ότι αυτά ευθύνονται για όλα τα κενά τα οποία έχουν δημιουργηθεί ή για οποιεσδήποτε ελλείψεις υπάρχουν αυτή τη στιγμή είτε μαθησιακές είτε σε επίπεδο αρχών είτε σε πολλά άλλα πράγματα. Εμείς έχουμε χρέος, ως μεγαλύτερη γενιά, ως άνθρωποι οι οποίοι ορίζουμε πλέον την παθολογία την οποία έχουμε και την παθογένεια ενός ολόκληρου συστήματος, να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις και να αρχίσουμε απέναντι σας κάτι το οποίο- νομίζω- λείπει πιο πολύ από τις μέρες μας, όχι να σας λέμε όμορφα πράγματα, αλλά να βλέπετε ότι η ζωή μας είναι συμβατή με αυτά που διδάσκουμε και κηρύττουμε- και πολύ περισσότερο για το χώρο της εκκλησίας-. Δεν μπορεί εγώ αυτή τη στιγμή να μιλάω για την καταπολέμηση της φτώχειας και να ζω μέσα σε ένα παλάτι το οποίο να μη μου δίνει την δυνατότητα να καταλάβω την έννοια της φτώχειας. Δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να υποφέρει ο συνάνθρωπός μου και εγώ να κλείνω τα μάτια και να αδιαφορώ γι’ αυτό που ο Χριστός μου δίνει εντολή, δηλαδή να αισθάνομαι πως είμαι δίπλα στο συνάνθρωπό μου. Άρα, λοιπόν, κάθε εποχή έχει πάντοτε την καλύτερη νέα γενιά, την καλύτερη νεολαία διότι η νέα γενιά είναι αυτό το οποίο είναι καθαρό, είναι ειλικρινές, αμόλυντο και άσπιλο. Δεν έχει την πονηριά την οποία έχει αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος που μεγαλώνει, η οποία αποκτιέται κατά τη διάρκεια της ζωής του και τελικά οδηγεί τον άνθρωπο να αμαυρώνεται- συμβιβάζεται για να μπορέσει να κάνει πράγματα στη ζωή του. Οι νέοι δεν συμβιβάζονται και πρέπει Πάντα να μην συμβιβάζονται γιατί αν αρχίσουν να συμβιβάζονται, τότε θα χαθεί η έννοια της νεολαίας, της καθαρότητας που έχει η νέα γενιά.


Σεβασμιότατε, γνωρίζουμε ότι υπηρετήσατε και ως εκπαιδευτικός σε σχολείο, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πώς βλέπατε τους μαθητές τότε; Πώς ήταν οι σχέσεις μεταξύ τους; Έχουν αλλάξει σήμερα; Έχουν γίνει ίσως πιο ανταγωνιστικές;

Οι σχέσεις των παιδιών στο σχολείο είναι πάνα επαναλαμβανόμενες, είναι ίδιες δεν αλλάζουν τα παιδιά στα σχολεία ανάλογα με τις εποχές. Για να μπορέσουμε αυτή τη στιγμή να πούμε ότι έχουμε αλλαγές στις συμπεριφορές των παιδιών πρέπει να μιλήσουμε καθαρά για διάστημα 50 ετών και πλέον. Αυτή τη στιγμή εγώ θα έλεγα ότι από το 2000 και μετά τα παιδιά πορεύονται σχεδόν τα περισσότερα στην ίδια κατεύθυνση, στην ίδια πορεία. Η τεχνολογία είναι κάτι που άλλαξε τη ζωή μας. Άλλαξε τη ζωή και τον εκπαιδευτικό χώρο. Η τεχνολογία, ιδιαίτερα η επικοινωνία των ανθρώπων μέσα από τα social media έχει κάνει τους μαθητές και τις μαθήτριες να αλλάζουν πολλά πράγματα από την καθημερινή επαφή ή την προσωπική επαφή και να τοποθετούν όλα τα πράγματα μέσω της επικοινωνίας τους μέσα από τα τάμπλετ ή μέσα από οποιοδήποτε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Νομίζω λοιπόν, ότι το σημαντικότερο πράγμα το οποίο αλλάζει με τις παλαιότερες γενιές -κατά 30-40 χρόνια πίσω- είναι αυτό ακριβώς της τεχνολογίας. Εγώ, όταν ήμουνα στο σχολείο και δίδασκα στα παιδιά, αυτό το πράγμα αντιμετώπιζα, αυτό το πράγμα έβλεπα συγκρινόμενος με τη δική μου νεότητα, πραγματικά το πόσο πολύ άλλαζε τη ζωή των παιδιών η τεχνολογία, στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Αυτό το οποίο έβλεπα που δεν υπήρχε τόσο πολύ όσο εγώ ήμουνα στο σχολείο ήταν αυτή η διάθεση των ανθρώπων να μη γνωρίζουν την ισορροπία του λεγόμενου bullying, εννοώντας πως δεν έχεις δικαίωμα να πειράζεις κάποιον, ο όποιος ξέρεις ότι ενοχλείται από ένα συγκεκριμένο πράγμα, ούτε όμως να περάσεις και από την άλλη πλευρά, δηλαδή να περάσεις στην αδιαφορία, να μην ενδιαφέρεσαι για τον άλλον που είναι δίπλα σου, διότι και τα δύο αυτά- έτσι όπως προβάλλονται στην εποχή μας και δυστυχώς από την εκπαιδευτική κοινότητα- οδηγούν τους μαθητές στα άκρα είτε προς τη μία είτε προς την άλλη μεριά. Πρέπει να καταλάβει ο μαθητής να ενδιαφέρεται για το συμμαθητή του ώστε αν του πει κάτι πειρακτικό, να κοιτάξει να του το πει με τρόπο που να μην τον στεναχωρήσει και έπειτα να του ζητήσει συγγνώμη έχοντας τη δυνατότητα να καλλιεργήσει την σχέση μαζί του. Σε καμία περίπτωση ο μαθητής δεν πρέπει να αισθάνεται ότι η αδυναμία ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε μία τάξη, είτε είναι αγόρι είτε είναι κορίτσι, μπορεί να θεωρηθεί αντικείμενο πειράγματος, σχολιασμού το οποίο μπορεί να προκαλέσει στον άλλον μείζονα προβλήματα. Αυτά λοιπόν μέσα σε ένα σχολείο και ιδιαίτερα στην εποχή μας νομίζω πως θα είναι από τα πράγματα που θα μας απασχολήσουν και τα επόμενα χρόνια, με κεντρικό θέμα την τεχνολογία. Με την τεχνολογία άλλαξαν πολύ τα πράγματα όπως είναι το θέμα στο οποίο αναφέρθηκα νωρίτερα στην ομιλιά μου, η αντιμετώπιση των ανθρώπων απέναντι στο φυσικό περιβάλλον. Νομίζω ότι όσο περνάει ο καιρός- θα το καταλάβετε κι εσείς όσο περνάνε τα χρόνια- θα αυξηθούν τα μαθήματα τα οποία θα προσπαθούν να αφυπνίσουν τους μαθητές απέναντι σε αυτό που λέγεται «προστασία του περιβάλλοντος».



Πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε τον ιερατικό κλάδο και σε τόσο νεαρή ηλικία; Ήταν αυτή η πρώτη σας επιλογή;

Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές αυτό το ερώτημα και έχω πάρα πολλές φορές απαντήσει ότι στη ζωή πρέπει να κάνουμε αυτό το οποίο αγαπάμε κι αυτό το οποίο μας αρέσει πιο πολύ απ' όλα. Εγώ λοιπόν, όταν τελείωσα το σχολείο και άρχισα να αποκρυσταλλώνω μέσα μου τι θέλω να κάνω στη ζωή μου, είχα βέβαια πάντοτε αυτή τη σχέση με την εκκλησία από μικρός, αλλά θεώρησα τελικά ότι αυτό που με τραβάει πιο πολύ από όλα και θα με κάνει να είμαι ευτυχισμένος στη ζωή μου θα ήταν αυτή η επιλογή- γιατί ευτυχισμένος είσαι όταν κανείς κάτι που σ´ αρέσει και με το οποίο μπορείς να προσφέρεις δίνοντας έτσι τον καλύτερο εαυτό σου-. Ήταν η κλήση από το θεό αυτή που είχα μέσα μου γι' αυτό και στο τέλος επέλεξα να αφιερωθώ ολοκληρωτικά στο θεό και να γίνω κληρικός. Δεν είναι κάτι που έγινε είτε με εξωγενείς παράγοντες ή εξωγενείς πιέσεις, ήταν δική μου επιλογή και θα έλεγα ότι με τίμησε ο Θεός διαλέγοντάς με απέναντι σε τόσους πολλούς ανθρώπους να είμαι ένας από τους οποίους θα τον υπηρετήσουν όπως τον υπηρετώ, με τα δικά μου ελαττώματα αλλά και πάνω απ' όλα με την δική μου αγάπη σ' αυτό το οποίο λέγεται «να προσφέρουμε στην εκκλησία και να προσφέρουμε στο συνάνθρωπο».  

Ποιος πιστεύετε, Σεβασμιότατε, ότι είναι ο ποιμαντικός ρόλος της Εκκλησίας στις μέρες μας; Ποιο πρόβλημα θεωρεί η Εκκλησία από τα σημαντικότερα και με ποιες ενέργειες αγωνίζεται για την αντιμετώπισή του;

Η ποιμαντική είναι κάτι το οποίο είναι καθημερινότητα σε έναν επίσκοπο. Ο επίσκοπος σε οποιαδήποτε περιοχή κι αν βρίσκεται δεν μπορεί να κάνει οποιαδήποτε ενέργεια, πράξη ή κίνηση, αν αυτή δεν έχει δίπλα της το επίθετο "ποιμαντικό". Η ποιμαντική αυτή τη στιγμή για την εκκλησία είναι αυτό το οποίο έδωσε ο Χριστός, ως εντολή σε όλους τους μαθητές του, να πορευθούν δηλαδή σε όλα τα έθνη και να διδάξουν το ευαγγέλιο της αγάπης και της δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα να μπορέσει να δημιουργηθεί σιγά- σιγά η εκκλησία και να φτάσει να γίνει αυτό το οποίο είναι σήμερα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το οποίο εγώ βλέπω αυτή τη στιγμή στις μέρες μας και ιδιαίτερα στις εκκλησίες της Ελλάδας είναι αυτή η προς τα έξω μαρτυρία, κοινωνικοποίηση του μηνύματος της Εκκλησίας. Η Εκκλησία έχει έναν λόγο ο οποίος είναι στην αρχαία ελληνική αλεξανδρινή διάλεκτο. Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν έχουμε επαφή με αυτήν ακριβώς την γλώσσα διότι θεωρούμε πως είναι ξένη από εμάς. Γενικότερα τόσο η ενδυμασία των κληρικών όσο και γενικότερα η εικόνα που έχουμε για την εκκλησία, μας κάνει να πιστεύουμε ότι αυτή είναι μακριά από εμάς και δεν έχουμε την δυνατότητα να την πλησιάσουμε, όμως δεν είναι έτσι. Η μεγάλη για μένα αποστολή της εκκλησίας στο σήμερα είναι να μπορέσει όλα αυτά τα οποία έχει ως μαρτυρία, ως γνωρίσματα μαρτυρίας, να τα εκφράσει με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να γίνουν για τους ανθρώπους μία ευκαιρία να έρθουν πιο κοντά στο Θεό, όχι πιο κοντά στους ιερείς. Δεν έχει ανάγκη ο παπάς ή ο επίσκοπος από οπαδούς, αυτό το οποίο έχει ανάγκη είναι να πει στους ανθρώπους για την αλήθεια την οποία έχει μέσα ο Χριστός, έχει το μήνυμα του, έχει το Ευαγγέλιο το οποίο μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων, να την μεταμορφώσει.


Ας εστιάσουμε στο κομμάτι των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ένα ζήτημα στο οποίο κάθε μέρα εκδηλώνετε έμπρακτα το ενδιαφέρον και την ευαισθησία σας! Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, τη δημιουργία και τον συντονισμό των συσσιτίων που ξεκινήσατε από το 2009 ως επίσκοπος Διαυλείας και έπειτα ως μητροπολίτης Νέας Ιωνίας και τα οποία με αγάπη συνεχίζετε. Μάλιστα, εμείς ως μαθητές των Εκπαιδευτηρίων Δούκα, έχουμε αγκαλιάσει τις συγκεκριμένες δράσεις. Μιλήστε μας, γι’ αυτό το φιλανθρωπικό έργο σας.

Έχετε αγκαλιάσει και σας ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτό το οποίο κάνετε διότι έτσι έμπρακτα δηλώνετε αυτό που σας είπα και πριν, να μην μένουμε στα λόγια αλλά να πηγαίνουμε στις πράξεις. Εγώ αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας, εξού και η λέξη φιλανθρωπία από πολλούς στην εποχή μας παρεξηγείται διότι θεωρείται πως είναι κάτι υποτιμητικό, αλλά αν ετυμολογικά επισκεφτούμε την λέξη όπως μας λέει ο Αριστοτέλης, θα δούμε ότι σημαίνει δύο λέξεις: «φίλος» και «άνθρωπος» δηλαδή αυτός που αισθάνεται φιλία για τον άνθρωπο. Όταν λοιπόν αυτό το πράγμα επενδύεται με την αγάπη και την εντολή του Θεού, να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας, γιατί ο Θεός δεν μας είπε πουθενά να δώσουμε αυτή τη στιγμή στους ανθρώπους συσσίτια αλλά σύμφωνα με ένα ωραίο Ευαγγέλιο το οποίο διαβάζουμε την Κυριακή ακριβώς πριν μπούμε στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. «Αυτή τη στιγμή αν με δείτε γυμνό ενδιαφερθήκατε για μένα να με ντύσετε; Αν με δείτε στη φυλακή, με επισκεφτήκατε; Αν με δείτε αυτή τη στιγμή να πεινάω, σκεφτήκατε πως θα καλύψετε την ανάγκη μου; Αν με δείτε να διψάω θα μου δώσετε ένα ποτήρι νερό»;  Ο Χριστός αυτό απαντάει στην ερώτηση την οποία του έκαναν: «Μα τι πρέπει να κάνουμε για να κερδίσουμε την βασιλεία των ουρανών;» Και τους απαντάει με έναν τόσο απλό τρόπο, για να τον ρωτήσουν εκείνοι: «Μα εμείς πότε σε είδαμε να είσαι γυμνός; Πότε σε είδαμε στη φυλακή; Πότε σε είδαμε πεινασμένο;» Τότε τους απήντησε «Μα εάν δεν καταλαβαίνετε ότι αυτό το οποίο σας λέω αφορά τον κάθε έναν άνθρωπο -γιατί ο άλλος είναι εικόνα Θεού- τότε πως αυτή τη στιγμή θεωρείτε ότι αυτό μπορείτε να το κάνετε σε μένα που δεν μπορείτε να δείτε, ενώ τον άνθρωπο τον βλέπετε; Το να πιστεύω λοιπόν στο Θεό και να λέω ότι πηγαίνω στην εκκλησία, ότι είμαι άνθρωπος του Θεού, ότι κάνω αυτά τα οποία λέει ο θεός ,αλλά να κλείνω τα μάτια και να αδιαφορώ στον  ανθρώπινο πόνο, τότε καλύτερα να μην πηγαίνω στην εκκλησία, καλύτερα να επιλέξω κάτι άλλο να κάνω Γιατί η σχέση μας με το θεό δεν είναι σχέση εθιμική, δεν είναι απαρχαιωμένη, μουσειακή. Καταλαβαίνω τον Θεό στη ζωή μου όπως ακριβώς νιώθω ένα συναίσθημα όπως  την αγάπη, την συμπάθεια, το μίσος. Πώς λοιπόν αυτή τη στιγμή μπορώ να βλέπω τον άνθρωπο δίπλα μου και γενικότερα τους ανθρώπους να υποφέρουν και να κλείνω τα μάτια;

Για το τέλος Σεβασμιότατε θα δανειστούμε μία φράση σας «Το να κηρύττεις είναι εύκολο, το θέμα είναι να ζεις με αυτά που κηρύττεις». Πόσο δύσκολο πιστεύετε ότι είναι να ακολουθήσει κανείς αυτόν τον τρόπο ζωής, ιδιαίτερα σήμερα; Ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι στη ζωή; Ποιο είναι το ηθικό χρέος και ο προορισμός του ανθρώπου;

Το να επιλέξει κάποιος να γίνει «άνθρωπος του Θεού» που είναι καθαρά απόρροια της ελεύθερης βούλησης γιατί ένα από τα μεγάλα δώρα που έχει δώσει ο Θεός στον άνθρωπο είναι η ελευθερία. Δεν μας πιέζει ο Θεός να κάνουμε κάτι, μας αφήνει ελεύθερους να επιλέξουμε εάν θέλουμε να ακολουθήσουμε το μήνυμά του ή να το απορρίψουμε. Η έναρξη στη θρησκευτική ζωή μας γίνεται τη στιγμή που θα επιλέξουμε να μπούμε μέσα στην εκκλησία, τη στιγμή που θα αποφασίσουμε να ασχοληθούμε με αυτό που λέγεται χριστιανική διδασκαλία. Από εκεί και έπειτα, δεν υπάρχει τέλος, γιατί το τέλος είναι η στιγμή που κλείνει κάποιος τα μάτια του. Άνθρωπος ακολουθεί μία συνεχή πορεία προκειμένου να εξερευνά και να βρίσκει μέσα του τον Θεό και πόσο καλύτερα μπορεί να Τον βιώσει στη ζωή του. Αυτή ακριβώς η επιμονή να μπορέσουμε να κάνουμε αυτό που μας ζητάει ο Θεός είναι αυτό το οποίο μας βοηθάει τελικά στο τέλος της ημέρας να αντιληφθούμε ότι Εκείνος είναι αυτός ο οποίος θα μας δώσει την δυνατότητα να αντλήσουμε δύναμη για να κάνουμε αυτό το οποίο είναι η αποστολή μας. Δεν μπορούμε λοιπόν να ερμηνεύσουμε την σχέση μας με τον Θεό ως ένα στατικό πράγμα, αλλά ως κάτι που έχει συνεχή εξέλιξη, συνεχή πορεία. 

Σεβαστέ μας Πατέρα, θα θέλαμε να κλείσουμε με μία δική σας σκέψη, ευχή, προτροπή ή μήνυμα για τους συμμαθητές μας, αλλά και για τους νέους γενικότερα..

Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών μας δίνει ακριβώς τη δυνατότητα να αντλήσουμε από το μήνυμά τους, πληροφορίες και έναν πολύ ξεκάθαρο προσανατολισμό. Ποιος είναι αυτός λοιπόν; Να μη σταματάμε να αναζητούμε την αλήθεια, να μην σταματάμε να αναζητούμε αυτό το οποίο θα μας δώσει πλήρη εικόνα των πραγμάτων τα οποία μας ενδιαφέρουν. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο υλικές απολαύσεις, είναι και πνεύμα, είναι και ψυχή. Αυτό το οποίο μας προτρέπουν οι Τρεις Ιεράρχες μέσα από τη ζωή και το έργο τους, είναι ο άνθρωπος να μπορέσει επιτέλους να αναζητήσει αυτό ακριβώς το πράγμα, να βρει αυτό το οποίο τον κάνει τελικά πιο ευτυχισμένο, Διότι όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι είναι ένα σύνολο και υλικών αλλά και ψυχικών πραγμάτων, τότε θα επιτύχει στη ζωή του.


Σεβασμιότατε, θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα για τον πολύτιμο χρόνο σας, τον οποίο με αγάπη και υπομονή μάς αφιερώσατε και βεβαίως για τα λόγια σας, λόγια ζεστά και δυνατά στη σκέψη και στην ψυχή όλων μας…

Εγώ σας ευχαριστώ, να έχετε καλή πρόοδο, να έχετε πάντοτε την φώτιση του Θεού στη ζωή σας και να είστε θετικοί απέναντι στο διαφορετικό. Να αντιληφθείτε το διαφορετικό να  αλληλεπιδράσετε μαζί του και να έχετε πάντα το Θεό στη ζωή σας. Να επιδιώξετε να καταλάβετε πώς τελικά λειτουργεί και ενεργεί ο Θεός στην ζωή μας.

Αρχισυντάκτες: Κάβουρας Παντελής (για Α'Λυκείου), Γεωργίου Μαριάννα, Σοφία Βάγια (για Β' Λυκείου)  

 

Συντακτική επιτροπή: Μαραγκού Δυοβουνιώτου Αριστέα-Ιωάννα, Γεωργίου Παναγιώτης, Κογκαλίδης Άγγελος, Μπαμπίχα-Νίνου Ηλέκτρα, Λαγουδάκη Μαριλένα.

 

Υπ.καθηγήτρια: Σπυριδούλα Χαδιάρη

Μαθητική Εφημερίδα, © 2016-18, Εκπαιδευτήρια Δούκα, Powered by Βασίλης Οικονόμου